ตอนที่ 2 — ตอนที่ 2
แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านม่านโปร่งบาง กระทบผิวที่ขาวซีดของเธออย่างแผ่วเบา
"ท่านชาย... ท่านยังไม่ทานอาหารเช้าเลยนะคะ"
เสียงนุ่มนวลของนางสะท้อนอยู่ในห้องโถงกว้างใหญ่ คุณชายหันมามองด้วยสายตาเย็นชาตามเคย แต่คราวนี้... มีบางอย่างเปลี่ยนไป
หัวใจที่เคยแข็งกระด้างราวกับน้ำแข็ง กลับสั่นไหวเพียงเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงของเธอ
"วางไว้ก็พอ" เขากล่าวสั้น ๆ แต่ไม่ได้หันหลังให้เหมือนทุกครั้ง
นางยิ้มบาง ๆ วางถาดอาหารลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง กลิ่นหอมของข้าวต้มและกับข้าวเรียบง่ายลอยฟุ้งไปทั่วห้อง
"วันนี้หนูทำพิเศษให้นะคะ" นางกระซิบเบา ๆ "เพราะว่า... เป็นวันเกิดท่านชาย"
คุณชายชะงัก มือที่กำลังพลิกเอกสารหยุดนิ่ง เขาหันมามองนางอีกครั้ง คราวนี้สายตาไม่อุณหภูมิเย็นยะเยือกอีกต่อไป
"เจ้า... รู้ได้อย่างไร"
"หนูจำได้นะคะ" นางยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย "แม้ท่านจะไม่เคยบอกใครก็ตาม"
เงียบงันปกคลุมห้องไปชั่วขณะ ก่อนที่มุมปากของคุณชายจะยกขึ้นเพียงเสี้ยววินาที จนเกือบมองไม่เห็น
"...ขอบคุณ"
คำเดียว แต่หนักแน่น และอบอุ่นเกินกว่าที่นางเคยได้ยินจากปากเขา
นางรู้ดีว่า นี่คือจุดเริ่มต้นของบางสิ่ง... บางสิ่งที่อาจเปลี่ยนทั้งชีวิตของทั้งสองคนไปตลอดกาล