ตอนที่ 2 — การเริ่มต้นของผม คุณชื่อฟูริฮาตะคุงสินะ+แจ้งวันนี้(เพิ่ม) “ช

มรมครับ”ครับเสียงของชมรมต่างๆที่มาหาสมาชิกเพิ่มเนื่องจากวันนี้เป็นวันเปิดภาคเรียนของมปลายเซย์ริน ผมกำลังเดินผ่านหนังสือเงียบๆคนเดียวอยู่”นี่นายน่ะอ่านหนังสือสินะเข้าชมรมวรรณกรรมสิ” ผมรีบหลบมือพอรู้ว่าคนที่เขาหมายถึงไม่ใช่ผมอยู่แล้ว”นี่มันสมุดโทรศัพท์นะ”คนข้างหลังผมตอบ ผมรีบเดินหลบไปทันทีแล้วกลับมาเดินอ่านหนังสือเงียบๆคนเดียวต่อ พลั๊ก!! “โอ้ย/โอ้ย”ผมกับคนข้างหน้าร้องพร้อมกันด้วยความที่ว่าเขาตัวเท่ากับผมก็เลยกระเด็นไปด้วยกันทั้งคู่ ”ขอโทษครับเป็นอะไรไหม”ผมรีบขอโทษอย่างสุภาพ ”ครับไม่เป็นไร...”เขาจ้องหน้าผมใหญ่เลยโดนจ้องนานๆก็อายนะเนี่ย “เอ่อ หน้าผมมีอะไรติดหรอครับ”ผมถามไปเพื่อจะให้เขาเลิกมองสักที ”เปล่าครับ นายชื่ออะไรหรอ”อ้าวกะจะให้เลิกมองเขามาถามชื่อผมอีกด้วยคงไม่ได้จะมาเอาลงบัญชีดำหรอกนะ ”คุโรโกะ เท็ตสึยะครับดู”เหมือนว่าคนตรงหน้าจะดีใจด้วยที่ผมตอบ “ผมชื่อฟูริฮาตะ โคคินะ คุโรโกะคุงจะเข้าชมรมไหนหรอ ฟูริฮาตะคุงถาม “ก็บาสมั้งครับ”ผมตอบไป “งั้นหรอผมเข้าบ้างดีกว่า”งั้นเราก็คุยกันไประหว่างเดินไปห้องดูเหมือนฟูริฮาตะคุงจะได้อยู่ห้องเดียวกันกับผมนะ “เราห้องเดียวกันนะคุโรโกะคุง งั้นเดินไปด้วยกันเถอะ”แล้วเราก็ไปคุยไปจนถึงห้องแล้วผมก็ได้รู้ว่าบ้านฟูริฮาตะคุงอยู่ข้างบ้านผมเองชอบคุยกับฟูริฮาตะคุงนะมันรู้สึกดีแล้วก็ไม่ปวดคอด้วย เหมือนอาคาชิคุงเลย เอ๊ะนี่ผมคิดเรื่องอาคาชิคุงหรอผมน่าจะลืมเขาแล้วนี่นา “ฟูริฮาตะคุงจะนั่งตรงไหนหรอครับผมเลือกได้แล้วนะ”ผมเลือกโต๊ะมุมหลังสุดของห้องมี่เป็นมุมอับสายตา “งั้นผมนั่งข้างคุโรโกะคุงละกัน”แล้วเข้าก็เดินมานั่งข้างผม ดีใจจัง เอ๊ะแล้วผมจะดีใจทำไมเนี่ย 12.00 กริ้งกร่อง... ตอนนี้เป็นเวลาพักเที่ยงผมม่ได้เอาข้าวกล่องมาเพราะทำเป็นแค่ไข่ต้มพ่อแม่ก็ไปต่างประเทศซะด้วยผมจึงกะจะไม่ที่โรงอาหาร “คุโรโกะคุงไปทานข้าวกับผมไหมผมไม่ได้เอาข้าวกล่องมาน่ะ“ฟูริฮาตะคุงเขาชวนผมผมก็ดีใจอยู่นะที่มีคนมาชวนไปด้วย “ครับ”ผมก็ลุกออกไปมั่ง “คุโรโกะคุงผมไม่มีดพื่อนเลยน่ะคุโรโกะคุงมาเป็นเพื่อนของผมได้ไหม” “อ่า..ครับ”ผมก็ตอบไปอย่างนั้นเพราะผมไม่มีเพื่อนเหมือนกันค่อนข้างดีใจนะเนี่ย แล้วเราก็เดินไปโรงอาหารด้วยกัน “คุโรโกะคุงจะทานอะไรหรอ”ฟูริฮาตะคุงถามผม “ข้าวต้มมั้งครับ”ผมตอบไป “งั้นหรอผมก็จะกินเหมือนกัน”ฟูริฮาตะคุงตอบยิ้มๆ “ผมเอาข้าวผัดครับ”ฟูริฮาตะคุงก็เดินไปสั่งผมอยู่ข้างหลังฟูริฮาตะคุง “หนูเอาอะไรจ๊ะ” หลังจากที่ฟูริฮาตะคุงได้แล้วเขาก็รอผมแล้วคุณป้าที่ขายข้าวก็ถามผมพอดี “ผมเอา”...”เอาข้าวมันไก่ครับ(มีในญี่ปุ่นด้วยเรอะ)”คนข้างหลังผมพูดแทรกมาผมก็ไม่ใส่ใจรอสั่งคิวต่อไป “หนูเอาอะไรจ๊ะ”คุณป้าถามอีกรอบ “ผมเอา..” “ข้าวผัดปูค่ะ”คนข้างหลังผมสั่งอีก “เอาไรจ๊ะ” “ผมเอา..””กุ้งลอส์ปเตอร์ผัดครับ(มีด้วยเรอะ)”ผมก็รอต่อไป ผ่านไป15นาทียังไม่ได้...ผ่านไปครึ่งชม. ผมก็ยังไม่ได้ตอนนี้ผมชักอยากร้องไห้ซะแล้ว ทางฟูริฮาตะ ผมเห็นคุโรโกะยืนต่อแถวนานล่ะไม่ออกมาซะทีเห็นทีต้องไปดูแล้ว “คุโรโกะคุง” “ฟูริฮาตะคุงผมยังไม่ได้เลย” “อ่า งั้นเอาของผมไปก็ได้ผมยังไม่ได้ทานน่ะ” “จะดีหรอครับแต่นั่นมมันของฟูริฮาตะคุงนะ”ถึงจะว่าอย่างนั้นแต่ตาก็เปล่งประกายเหมือนเด็กๆ “อ่ะ..อืม” แล้วก็ผ่านเที่ยงมาได้ดี