ตอนที่ 2 — บทนำ

" ไอ้คราม " " ... " " ไอ้คราม " " ... " " ไอ้คราม แกจะตื่นไม่ตื่นเนี่ย หงุดหงิดแล้วนะโว้ยยยย ไหนแกบอกว่าถ้าฉันปลุกแกหลังเลิกเรียนแกจะตื่นไง ไอ้11@46122บลาๆๆๆ " "ฮ้าววววว -o- "ใครมาบ่นข้างๆหูวะคนจะหลับจะนอน "ตื่นแล้วใช่ไหมไอ้ขี้เซา แกเนี่ยไม่มีความรับผิดชอบเลยรึไงหาาาาา" อ้อ รู้แล้วว่าใคร เพื่อนสนิดฉันนี่เองเฮ้อออ หนวกหูจังงงง (พูดพร้อมเอามือปิดหู) ป้าบ! "เฮ้ย! ตีเข้ามาได้แขนเป็นรอยหมดแล้วมือแกเบาที่ไหน T_T " "สม:P ก็ฉันเรียกแกตั้งนานแล้วนะ กว่าแกจะตื่น กลับบ้านได้แล้วนะโว้ย " "ถึงเวลากลับบ้านแล้วหรอ " "นี่แกยังไม่ตื่นรึไง ละเมอหรอไอ้บ้าา" "กระเป๋าล่ะ" "นี่ฉันเป็นทาสแกรึไง อ่ะ...เอาไปเก็บของให้เรียบร้อยแล้ว -*- "เอซพูดพร้อมกับส่งกระเป๋ามาให้ฉัน เธอใจดีแบบนี้เสมอ ถึงจะพูดมากไปนิด ขี้บ่นไปหน่อยก้เถอะ ไม่แปลกเลยที่ฉันจะเอาเะอมาเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวของฉัน "ขอบใจมาก" "ให้ตายสิ...ฉันไม่ชอบตอนแกเพิ่งตื่นเลยจริงๆ หยั่งกับเจ้าหญิงดีแต่ส้่ง" "บ่นอยู่นั่นแหละจะกลับบ้านไหมเนี่ย -o-" "ประโยคนั้นฉันสมครวพูดมากกว่านะยะ" "รู้แล้วน่าๆ"ฉันพูดพร้อมอมยิ้มกับตัวเอง กวนประสาทคนนี่มันดีจริงๆน้าา "เฮอะกวนมาก เดี๋ยวก็ไม่มีหนุมทีไหนมาสนใจหรอก " สิ่งที่ไอ้เอซพูดทำให้ฉันถึงกับสะดุ้งไอ้บ้านี่พูดอะไรออกมาฟะเนี่ยขนลุก "ฉันไม่อยากมีแฟนสักหน่อย ไอ้บ้า แกก็รู้" "จ้าาาแม่คนไร้รักคอยดูน้าา แกอาจจะมีแฟนก่อนฉันก็ได้" "เฮอะ ไม่มีทาง -^- " ยัยเอซพูดอะไรไม่คิด คนอย่างฉันเนี่ยนะจะมีแฟน ฝันไปเถอะ ฉันเข็ดขยาดกับความรักแล้วล่ะ ถึงจะไม่เคยเจอมากับตัวก็เถอะแต่เคยเห็นเมื่อเวลาคนรักกัน แล้วอยู่ๆก็หมดรักน่ะมันเป็นยังไง...การที่ถูกทิ้งมันเจ็บนะเจ็บยิ้งกว่าอะไรทั่งหมด เหมือนกับร่างกายจะแตกสลายออกเป็นชิ้นๆเลยล่ะ ที่พูดไปเหมือนผู้เชี่ยวชาญน่ะ ฉันไม่เคยเจอกับตัวหรอกนะ ก็แค่เคยยเห็นน่ะ... "อ้อหรอออ ถ้าแกมีแฟนขึ้นมา แกจะต้องมาเป็นเบ๊ฉัน 2เดือนนะเว้ย" " ไม่มีทาง ฉันจะไม่มีแฟนเด็ดขาด " " มั่นใจหรอ " "เออ" "งั้นถือว่าเราสัญญากันแล้วนะ:) "