ตอนที่ 1 — แรกเจอ

‘ยังขี้แพ้’ ‘อ่อนแอ’ ‘ยังจะร้องไห้อีก’ ‘ยังขี้แพ้’ ‘เรียกร้องความสนใจล่ะสิ’ ‘ยัยขี้แพ้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ’ ทุกคนตะโกนใส่ฉันและพูดอย่างพร้อมเพียงเป็นเสียงเดียวกันแลดูสามัคคีแต่ไม่มีฉัน #ก็ฉันโดนด่าไงล่ะ ฉันแข่งวิ่งแพ้ ทำให้ทีมและเด็กทุกคนในห้องเสียคะแนนและแพ้ตามไปด้วย...ทำไงได้ขาฉันสั้นนี่ แถมตัวฉันไม่เบาเลยง่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจแพ้สักหน่อย ตั้งแต่นั้นมาฉันก็ถูกเรียกว่ายัยขี้แพ้... ‘สำออย’ ยังๆๆ ยังไม่หยุดอีก ‘ยัยขี้แพ้!!!!’ มากเกินไปแล้วนะ ‘กรี๊ดดดดดดดดดดดดด!’ ฮื่อๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แต่..ตอนนี้เปลี่ยนไปแล้วผ่านมา 3-4 ปีแล้ว ฉันเคยแพ้ แต่ฉันจะไม่แพ้อีก ให้ตายก็ไม่แพ้ ไม่ว่าจะเรื่องไหนๆ ก็ตามจะไม่ยอมเด็ดขาด! ฉันเปลี่ยนไปเป็นคนละคนกับเมื่อก่อน ตอนนี้น่ะเหรอ....ฉันน่ะคาสโนวี่ตัวแม่ และนั่นคือตัวตนของฉัน แค่หายใจออกผู้ชายก็ตามเป็นขบวน ง่อวววววอะไรจะสวยขนาดนี้ #ชมตัวเอง แต่เห็นฉันอย่างนี้ใช่ว่าฉันจะยอมxxxx กับใครง่ายๆ น่า 55555 ฉันไม่เคยหรอกย่ะ บุษบาซะอย่าง ณ แฟนคลับ (ผับ) ‘ยัยบา’ เพื่อนสาวตะโกนเรียก ‘ว่าไงยายปังงงงง’ ‘ว้ายยย ยัยบานี่แกเมาหนักนะ เหมือนหมาเลยอ่ะแกร่’ ‘ใครมาวววววว ฉานนนนนนนนน ม่ายยยยยยยย ด้ายยยยยยย มาวววววววว’ จริงๆ แล้วฉันก็ไม่ค่อยเมา แต่ทำแกล้งว่าเมา แกล้งให้ปังแบกฉันกลับบ้านงายเย้ๆ ‘เห่อๆๆๆ เหรอ ไม่เมาเหรอ ไปกลับบ้านกับฉัน’ ‘เดี๋ยวววววก่อนนนนนนนน เต้นนนนนนนน กานนนนนนน ก่อนนนนนนน’ ชึ้บๆๆๆๆ ฉันส่ายก้นไปมา ร่อนเอวไปมา รูดเสาไปมา ฮึ๋ยยยม่ายยยช่ายยยย เสานี่ ฉันค่อยๆ เงยหน้ามองเสาที่ฉันรูดม่ะกี้ กริ๊ดดดดดดดดดดดดด ปู้ชาย อู้ววววววว์ ชายผิวขาวนิดๆ ยืนมองแนและเขาใส่เสื้อขาวฟิตๆ ทำให้เห็นรูปร่างที่มีซิกแพ็กของเขาชัดเจน ผมสีช็อคโกแลตที่เชตแบบดูดีสุดๆ ดวงตาสีดำสนิท จมูกโด้งโด่ง และนั่นคิ้วหรือหนังสติ๊ก ทำไมมันดำขนาดน้านนนน หล่อ สูง ยาว เข่า ดี ฉันมองหน้าชายตรงหน้าก่อนจะทำหน้าสำนึกผิดที่ไปรูดก้นเขามะกี้เพราะคิดว่าเป็นเสา จริงๆ นะ ‘เมื่อกี้เธอทำอะไร’ หือออออ ไม่ได้นะให้เขารู้ไม่ได้ว่าเรายังมีสติที่จับตูดเขา ‘ค่ายยยยยย ทามมมมมมมมม อารายยยยยยย รูดดดดดดด สาววววววว งายยยยยยยย อยากกกกกกก รูดดดดดดดด หรา’ ไงก็ตามแกล้งเมาขนาดหนักดีกว่าเขาจะได้รู้ว่าเราสติไม่ดี ‘เห้อะ คนเมา’ อุ๋ยตายปากเร้อะนั่น พูดอย่างกะฉันเป็นลำยอง สวยขนาดนี้รำถวายเถอะจ๊ะ ชิ หนุ่มปากสุนัข นั่งอยู่กับเพื่อนอีกคนที่ใส่สูทสีดำมาผับ? แต่ดูรวมๆ แล้วก็มีเสน่ห์เหลือเกิน แหะๆๆๆๆ ฉันขอเบอร์ชายปากสุนัขดีกว่า ‘ตัวเองงงงงงง ค้าววววว ขออออออ ยืมมมมม โทททททท ราสาบบบบบ โททททท หาแม่หน่อยยยย น๊า ลืมมมมมม อาวววววว มาอ่า’ ‘สภาพอย่างนี้จำได้เหรอ เบอร์แม่ตัวเองเบอร์อะไร’ ‘09000xxxx เบอร์ฉันเองแหละ แต่โทรศัพท์เบอร์นี้อยู่ที่บ้าน หุๆๆๆ’ ‘อืมมมม โอเค้’ ชายหนุ่มล้วงหยิบโทรศัพท์ยื่นมาให้ฉัน ‘นายยยยยชื่ออออออารายยยยอ่า’ ชายหนุ่มเลิ้กคิ้วเล็กน้อยที่เห็นฉันถาม ‘เจ้านาย’ แค่นี้เองเหรอ แล้วไม่ถามเหรอ ว่าฉันชื่ออะไร ‘แล้วเธอชื่ออะไร’ ถามแล้วโว๊ยยยย ‘บุษบาค่า’ ฉันแกล้งเซไปเกาะแขนเขา อ่าว ลืมโทรหาแม่เลย ‘เจ้านายยยยยโทรรรรม่ายยยยติดดดดดง้านนนนนน ม่ายยยยยเป็นนนนนรายยยย ปายยยยละนะ จุ๊บ’ ฉันหอมแก้วเขาหนึ่งทีก่อนจะกำลังเดินออกมา หุๆ ความแรดไม่เข้าใครออกใครจริงๆ นา บุษบาแรดเต็มๆ เลยจ่า ปัง!!!!! เสียงปืนดังทำให้หันไปมองที่มา มีชายสูงใหญ่ใส่แว่นดำ และสูทสีเทายืนถือปืนและเล็งไปที่เจ้านายของฉัน เจ้านายยืนมองปื่นกอดอกแสยะยิ้มข้างนึงก่อนจะหลบกระสุนแล้วก็ชักปืนของตัวเองขึ้นมาชี้หน้านายแว่นดำ นี่ฉันยืนมองเหตุการณ์ใกล้มากๆ ทางที่ดีค่อยๆ กระดึ๊บๆ ออกมาดีกว่า เดี๋ยวโดนลูกหลง หมดสวยกันพอดี พรึ๊บบบบบ นายแว่นดำใช้แขนอีกข้างรัดคอฉันไว้ มืออีกข้างจับปืนจ่อมาที่หัวฉัน หัวฉ้านนนนนน ‘ส่งเอกสารมาไม่งั้นยัยนี่ตาย’ นายแว่นดำพูดขู่ ‘ไม่ใช่ญาติฉัน’ เจ้านายพูด อ่าวววววว เห้ยนี่ฉันไง หรือลืมกันไปแล้วว่าฉันจับตูดนายมะกี้