ตอนที่ 2 — เกียวโตจ๋า ฉันมาแล้ว
เช้า 11.15am
วันนี้วันเสาร์ครับ ผมไม่มีเรียนวันนี้ พอส่งรายงานสิ้นเทอมเสร็จก็สอบแล้วปิดเทอมเลย สบายแฮร์ ชีวิตมหาลับแทบกระอักเลือด
เจ้าดำเองก็หายไปไหนตั้งแต่ก่อนผมตื่นอีก ดีแล้วครับ ผมรำคาญเสียงร้องแง้วๆ ของเจ้านี่อยู่พอดี
ผมเดินเข้ามาในโซนครัวของคอนโด เปิดตู้เย็นหยิบกล่องนมมารินใส่แก้ว ปิ้งขนมปังอีกสองสามแผ่น ไงล่ะ อเมริกันเบรคฟราส แต่เป็นเบรคฟราสตอนสิบเอ็ดโมงนะ
“จีมินนนนนนนน” นั่นไง ความเวรตะไลของชีวิต
“....” ผมเคี้ยวขนมปังไปเงียบๆ ไม่ได้ขานตอนรับคนที่กำลังนึกถึง
“เนี๊ยอ้วน ฉันไปซื้อกระเป๋าเดินทางมาใหม่ด้วย ใส่ของได้เยอะมาก ขนบ้านไปยังได้”
“....”
“แล้วทีนี้ฉันก็จะขนเสื้อกันหนาวไปเยอะๆ ไปทำแฟชั่นวีคที่เกียวโต”
“...”
“อะนี่ฉันซื้อมาเผื่อนายด้วย ไปเก็บเสื้อผ้าเร็ว”
“เดี๋ยวแก อะไร ฉันไม่ไป”
“ต้องไปจ้า ฉันลงชื่อนายไปแล้วจ้า”
“ไอ้บ้า นี่แกจะให้ฉันไปทำอะไร หนาวจะตายห่า แล้วค่าเดินทาง ค่ากิน ค่าอยู่อีก ฉันไม่ได้รวยมากนะ คิดสิคิด”
“หายห่วงเพื่อนเลิฟ ที่เราจะไปเราไปในโครางการอาสาสมัครช่วยหมู่บ้านยากจนในเกียวโต ฟรีที่พัก ฟรีค่าเครื่องไงละนาย เจ๋งจะตาย”
“แล้วไปกันโง่ๆ สองคนเนี๊ยนะ ฉันกับแกก็โง่ภาษาอังกฤษพอๆ กัน จะไปสื่อสารกับเค้าได้ไง แล้วพ่อแม่ฉันอีก จะบอกว่าไง”
“จีมินที่รัก ฉันจัดการคุยกับแม่นายให้เรียบร้อยแล้ว เค้าเห็นดีเห็นงาม พร้อมบอกให้ลากนายไปเปิดหูเปิดตาด้วย ปิดเทอมทั้งทีนะ อ้วน”
“แม่นะแม่ กล้าฝากชีวิตน้องจีมกับเจ้าดำหน้าโง่แบบนี้เนี๊ยนะ”
“เออน่านายยย ฉันจะดูแลนายให้ดีที่สุด”
โอ้โห น่าเชื่อมากมั้ง ข้าวยังแย่งฉันกิน
“ฉันขอรายละเอียดหน่อย ไปยังไง ที่อยู่ กี่วันกี่คืน ไปทำอะไร ตอบมาดีๆ นะ”
ผมพูดแบบจริงจัง นี่มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เลยนะ
“คือมันเป็นงานอาสาสมัคร มีที่อยู่ อาหาร คนดูแล ไป 2 อาทิตย์จ้า เพื่อนรักจ๋า เดินทางอีก 3 วัน”
“โอ้โห ไม่บอกฉันวันไปเลยล่ะ ใครจะไปเตรียมตัวทัน เคยไปไกลสุดแค่ชายแดนพม่าที่เชียงราย”
“โอ้ยรักแกที่สุดในโลกเลยอ้วน มากอดที” เจ้ามืดทำท่าจะเข้ามากอดผม ผมยกเท้าขึ้นจะถีบ
“ตีนก่อนเลย”
“ชิ ไม่เป็นไร ฉันไปเก็บของก่อนนะ จุ๊บๆ” พูดจบก็หันตูดเข้าห้องนอนตัวเองไป
ให้ตายสิวะ ปาร์คจีมิน นี่ฉันต้องไปผจญภัยที่ไหนกับมันอีก แล้วฉันจะมีชีวิตรอดกลับมาหาพ่อหาแม่ฉันมัย อ๊ากกกกกก