ตอนที่ 1 — เกียวโตจ๋า ข้ามาแล้ว
“ไปไหนนะ?”
“เกียวโตไงเมิง”
“ไปทำอะไรที่นั่นนะ” ผมเลิกจ้องจอแลปท็อปแล้วหันไปมองหน้าคนที่ยืนค้ำหัวอยู่
“แอดเวนเจอร์ไง”
“สักทีคิมแทฮยอง”
“นะอ้วนนะ ไปกับฉันหน่อยเถอะ แกเป็นเพื่อนคนเดียวของฉันนะ ไม่ใช่เหรอ”
“...คุณเป็นใครเหรอครับ”
“ได้!!! จำไว้นะแก มาม่าทั้งหมดในห้องนี้ แกอย่าหวังว่าจะได้แตะ”
โอ้โหซองละหกบาทเนี๊ยนะ
“...”
“...” คิมคนดำยังจ้องหน้าผมไม่เลิก
“ไปนอนเลย”
“แกจะไม่ไปกับฉันจริงๆ เหรออ้วน”
“โอ้ยยยย รำคาญ ไปนอน”
“แงงงงงงแม่จ๋า แทกลัวหมูซิลล่า” แทฮยองวิ่งเข้าห้องตัวเองไป
นายนี่เหลือเกิน ผมคิดในใจ จำเป็นต้องมีเพื่อนแบบนี้เหรอครับ ผมเตือนคุณคนอ่านเลยนะ ก่อนคบเพื่อน แรกๆ ก็แสนดีแหละครับ แต่พอรู้ไส้รู้พุงกันหมดแล้ว มันก็เป็นอย่างที่เห็น เหนื่อยครับ เหนื่อย
ปรกติตัวเอกต้องแนะนำตัวไม่ใช่เหรอ แต่ผมทะเลาะกับไอ้ดำตั้งแต่เปิดเรืองเลย
อ่าครับ ผม ปาร์ค จีมิน เป็นนักศึกษาปี 2 มหาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง ส่วนแทก็เหมือนกันครับ คณะเดียวกันเอกเดียวกัน พ่วงด้วยเป็นรูมเมทอีก เรียกว่าตัวติดกันเป็นเวรเป็นกรรม
รู้งี้ไม่น่าไปขอนั่งข้างๆ มันเลย ตอนปฐมนิเทศ แต่นั่นแหละครับมันย้อนเวลาไม่ได้ แต่ก็ไม่ใช่ว่ามืดมันจะไม่มีดีอะไรนะ มันเป็นเพื่อนที่ดีเลยครับ เพียงแต่บางครั้งน้องจีมก็ไม่เข้าใจ
ตอนนี้ก็เป็นเวลาเที่ยงคืนกว่าๆ ผมเซฟงานและปิดแลปท็อป เตรียมจะไปนอน
เกียวโตเหรอ ประสาท ช่วยฉันเคลียร์รายงานก่อนมั้ย ก่อนจะชวนไปเที่ยวเนี๊ย นี่ก็นั่งปั่นไฟลุกคนเดียว เจ้าตัวก็หนีเข้าห้องไปตั้งแต่ผมด่ามันแล้ว ถ้าชวนไปเดินเจเจกรีน ก็ว่าไปอย่ง แหม่พูดแล้วหิวผัดไทย
ผมกระเสือกกระสนตัวเองขึ้นมาบนเตียง จัดการจัดหมอนกับผ้าห่มเตรียมบรรทมเต็มที่ บอกเลยครับว่าเหนื่อยมาก
ผมพยายามข่มตาให้ปิด ใกล้จะหลับเต็มที่
ไล๊น!!!!
ให้ฉันนอนเถอะ ได้โปรด
ไล๊น!!!
โอเค จะเอาใช่ไหม
ไล๊น!!!!
ไล๊น!!!!
ไล๊น!!!!
ไล๊น!!!!
ไล๊น!!!!
ครับ ตื่นเต็มตาเลยฉัน ผมยกมือขึ้นมากดเข้าแอปพลิเคชั่นสีเขียวนั่น ก่อนจะเจอกับข้อความของเจ้าดำห้องข้างๆ
“ไอ้อ้วน”
“ฉันรู้ว่าแกยังไม่นอน เพราะเพิ่งได้ยินเสียงแกเข้าห้องนอนไป ไอ้อ้วนตอบหน่อย”
“...”
“ตอบ”
“ตอบ”
“ไม่ตอบขอให้เป็นเบาหวาน”
“ไม่ตอบขอให้ได้ F สมเกียรติ”
“ไอ้บ้า” ผมตอบไปในที่สุด
“ตอบไวขนาดเน้ ได้ A ชัวร์เล้ย”
“ไม่ไป”
“ไม่ไปได้ไง ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลย”
“หน้าอย่างแกจะมีสักกี่เรื่อง ฉันไม่ไป เกียวโตกับแกหรอก”
“หว่า รู้ทันซะละ”
“พอ จบ เลิกพูด ฉันจะนอน เข้าใจตรงกันนะ”
ถึงตรงนี้ผมก็ปิดเสียง ปิดสั่นล็อกหน้าจอมือถือ แล้วทิ้งไว้ที่โต๊ะข้างเตียง ไม่สนใจอีกคนอีกต่อไป