ตอนที่ 2 — ตอนที่ 2

เจ้ายูได้จ่ายเงินเสร็จก็เดินนำหน้าผมไปยังห้องที่จ่ายตังค์ไป ขณะที่ผมกำลังเดินอยู่นั้นอยู่ๆก็มีอะไรบางอย่างวิ่งมาชนที่ด้านหน้ากลางลำตัวของผม โครม!!!!! เล่นเอาผมก้มลงไปจุ้บกับเพื้นอันเป็นที่รักทันที ขณะที่ผมกำลังจะหันไปต่อว่าเจ้าคนชนผมนั้น “เดินยังไง มะ.....” ผมต้องรีบกลืนคำพูดทันทีเมื่อคนที่ชนผมเป็นหญิงสาวสีดำตรงสวย ดวงตาโตกลมปากนิดจมูกน้อยผิวขาวรูปร่างได้สัดส่วน เว้าเป็นเว้า โค้งเป็นโค้ง นูนเป็นนูน พูดได้คำเดียวว่าน่ารักโครตแถมเซ็กซี่ด้วย “ขะ ขะขอโทษค่ะ” เธอพูดด้วยอาการหน้าแดงท่าทางจะอาย ยิ่งหน้าแดงมันชั่งเพิ่มความน่ารักไปอีก เมื่อเธอลุกจากตัวผม(อันที่จริงผมอยากจะอยู่ท่านี้ไปตลอดนะ) เพื่อนๆของเธอก็เดินมาหาเธอดด้วยความกระตือรือร้น “ยัยน้ำผึ้งเป้นไงบ้างย่ะ” เพื่อนของผู้หญิงคนนี้ก็จัดได้ว่าสวยเลยทีเดียวแต่ติดที่ว่าตาของเธอออกมาเรียวมากกว่า ชื่อน้ำผึ้งด้วยท่าทางจะหวานน่าดู( เออ นิสัยนะครับไปใช่อย่างที่คุณกำลังคิดนะ) เธอหันมาหาผมก่อที่จะยกมือไหว้ผม “ขอโทษนะคะ ขอโทษจริงๆ” ขอโทษอย่างเดียวจะไม่ว่าเลยนะ แต่ติดที่ว่าเธอจะไหว้ทำไม ผมรู้ว่ามันเป็นเอกลักษณ์ของประเทศไทยแต่การที่คนอายุเท่ากันมาไหว้นี่มันทำให้ดูแก่ยังไงไม่รู้ “ม่ะ ม่ะ ไม่เป็นไรครับ” “ขอบคุณค่ะพอดีน้ำผึ้งวิ่งเล่นกับเพื่อนก็เลย...” เธอดูหน้าแดงหนักเข้าไปอีก และดูเหมือนว่าเธอจะกลัวว่าผมจะต่อว่าเธอ ก็บอกว่าไม่เป็นไรไง “ชั่งมันเถอะครับ งั้นขอตัวไปหาเพื่อนก่อนนะครับ” ผมโบกมือให้กับเธอแล้วเดินเข้าไปที่ห้องคาราโอเกะที่เจ้ายูไดนั่งรออยู่ และดูเหมือนมันจะเห็นเหตุการณ์เมื่อกี้นี้ด้วย “เป็นไงถูกใจไหม น่าตาน่ารักดีซะด้วย” “นั่นสิดูเหมือนจะไม่ได้อยู่โรงเรียนเราด้วย น่าเสียดายแหะ” “เหอ อย่าบอกนะว่าแกขอบใจยัยผู้หญิงคนนั้นเข้า” ผมยักไหล่ให้เพราะผมเบื่อคนรู้ทันโดยเฉพาะเจ้ายูไดนี่แหละ ผมหยิบหนังสือเพลงเพื่อจะหารหัสเพลงในแต่ละเพลงเพื่อที่จะร้อง อยู่ๆเจ้ายูไดก็ได้ถามขึ้น “เออ เรียวได้ข่าวว่าแกเรียนกีตาร์ใช่ไหม” “อ่ะ อืม มันก็ไม่มีอะไรมากนักหรอก เพราะฉันเล่นกีตาร์เป็นอยู่แล้วนี่” “นั่นสิแกเล่นเป็นอยู่แล้วทำไมต้องไปเรียนให้เสียเงินด้วยว่ะหรือว่าแกเรียนดนตรีอันอื่นด้วย” “ไม่เลยเพราะฉันเล่นเก่งเกือบทุกอย่างอยู่แล้ว การที่ฉันไปเรียนกีตาร์ก็แค่อยากจะหาความรู้เพิ่มเติมแล้วก็พัฒนาการเล่นด้วย” “งั้นหรอ” เจ้ายูไดไม่พูดอะไรต่อนอกจากคว้าไมค์มาร้องเพลงที่ผมเลือกก็เท่านั้น เมื่อเจ้ายูไดมาส่งผมถึงบ้าน ซึ่งบ้านก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไรก็แค่อยู่กันได้ประมาณสามถึงสี่คนก็เท่านั้นเพราะก่อนที่ผมอยู่คนเดียวก็เคยมีพ่อกับแม่อยู่ด้วย อะ อะ อย่าหาว่าผมเป็นคนน่าสงสารนะชีวิตของผมยังสามารถลัลลาได้อีกเยอะ ผมจัดแจงอาบน้ำแล้วก็มานั่งหน้าจอคอมพิวเตอร์แล้วก็เปิดอินเตอร์เน็ตเพื่อที่เข้า Hi5,Facebookว่ามีใครเข้าแอดบ้างหลังจากนั้นผมก็เปิดอะไรไปเรื่อยๆ แล้วผมก็ต้องมาสะดุดกับเว็ปไซต์หนึ่งที่เขียนว่าผมลืมตาขึ้นมาผมก็กลายเป็นผู้หญิงชั่งน่าตลกผู้ชายอะไรจะกลายเป็นหญิงง่ายขนาดนั้น ก็มีแต่นิยายเท่านั้นแหละ แต่ผมก็ไม่เข้าใจว่าอะไรมันชั่งมาดลใจให้ผมคลิกเข้าไปอ่านแต่เมื่อคลิกแล้วก็อ่านหน่อยว่ะ ใจความมีดังนี้ สวัสดีครับ หรือดีค่ะละอันนี้ผมเองก็ไม่สามารถบอกได้ถ้าคุณได้เข้ามาอ่านแล้วก็กรุณาอ่านด้วยเพราะว่าเนื้อของผมไม่ได้ยาวอะไรมากนักหรอก เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อผมถูกรถชนผมไม่รู้ว่ามันแรงขนาดไหนแต่เล่นเอาผมหมดสติผมไม่รู้ว่าหลับไปนานแค่ไหน ผมไม่รู้ว่าใครมาเล่นตลกกับผมเพราะเมื่อผมลืมตาตื่นขึ้นมาก็แทบช็อกเมื่อผมมาอยู่ร่างกายของใครไม่รู้และที่ทำให้ผมไม่อยากจะเชื่อนั้นก็คือผมมาอยู่ในร่างของผู้หญิง ผมไม่รู้ว่าเธอเป็นใครแล้วทำไมผมถึงมาอยู่ในร่างกายของเธอ เมื่อพ่อเม่ของเธอมาผมถึงรู้ว่าเธอชื่อ ลิซ่า เธอเป็นลูกครึ่งไทยอเมริกา ผมไม่สามารถพูดภาษาอังกฤษได้เลย หมอก็ไม่สามารถบอกได้ว่าเกิดจากอะไร ผมพยายามบอกกับหญิงที่เป็นแม่ของลิซ่า ว่าผมไม่ใช่เธอแต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่เชื่อที่ผมพูดเขาหาว่าผมเสียสติ ไม่นานนักผมพยายามแสดงละครเป็นเธอ และผมพยายามพูดภาษาอังกฤษให้คล่อง ส่วนทางพ่อแม่ของเธอคงคิดไม่ว่าเธอคงได้รับผลกระทบจากการถูกรถชน ทำให้ลืมภาษาอังกฤษอันที่จริงมันอาจจะเป็นเพียงแค่ความคิดที่ดูไม่มี เหตุผลแต่มันก็ทำให้มันรู้สึกโล่งใจอยู่บ้าง แต่ที่ทำให้ผมสงสัยก็คือเธอถูกรถตรงกับวันที่ผมโดน ผมไม่รู้ร่างของผมอยู่ที่ไหน ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าลิซ่าเธออยู่หนแห่งใด สุดท้ายผมก็มาอยู่บ้านหรือครอบครัวของลิซ่า ผมเริ่มพูดภาษาอังกฤษได้บ้างแล้วเพราะผมอยู่โรงพยาบาลและแม่ของ ลิซ่าพยายามสอนภาษาให้กับผมซึ่งผมก็สามารถใช้ชีวิตอยู่กับครอบครัวของเธอได้ ถึงแม้ว่าผมจะไม่สามารถเป็นตัวเธอได้เขาบอกว่าลิซ่าเป็นเด็กหัวดื้อ ไม่เอาอ่าว แต่เมื่อผมมาอยู่ร่างของเธอเขาก็บอกต่างๆกันว่าเธอเปลี่ยนไปเยอะนั่นก็คือผม