ตอนที่ 2 — ตอนที่ 2
สวัสดีครับ ผมบยอน แบคฮยอนครับ" เพื่อนคนอื่นต่างให้ความสนใจกับผมเป็นอย่างมาก ทุกสายตาหันมามองผมเป็นทิศทาเดียวเพราะว่าผมมาสายหรืออะไรนั่นผมไม่รู้หรอก แต่ทุกที่นั่งในห้องนี้น่ะมันเต็มหมดเหลืออีกแค่สองที่ข้างหลังเท่านั้น "อ้าว บยอน แบคฮยอน นักเรียนทุนจากเกาหลีหรอ อื้มถือว่าสายนะกับการมาเรียนวันแรก" "ค...คร..." "แห่กๆๆ ส..สวัสดีครับ ผมปาร์ค ชานยอลครับ ขอโทษที่มาสายนะครับ พอดีผมไปเตะบอลมาน่ะครับ ฮ่าๆ สนามบอลที่นี่ดีมากเลยนะครับ อ่อ ผมเป็นนักเรียนทุนจากเกาหลีนะครับ ภาษาญี่ปุ่นของผมอาจไม่ค่อยดี แต่ผมก็พยายามเต็มที่นะครับ" ผมกำลังจะตอบรับคำของอาจารย์อยู่พอดี แต่บังเอิญมีไอ้เอ๋อหูกางคนนึงวิ่งพรวดเข้ามาในห้องมาแรพแนะนำตัวเองแถมยังทำหน้ากวนประสาทอีก ไอ้ลิงหูกางนี่หนิใครว่านายคนนั้นจะแรพได้คนเดียว ผมก็แรพได้หรอก ก็ผมเป็นแรพบยอนอ่ะ ไม่รู้หรอ "งั้นพวกนายสองคนก็ไปนั่งด้วยกันนะ เพราะพวกนายเป็นคนเกาหลีด้วยกัน อาจดีกว่าที่จะต้องมานั่งอ้ำๆอึ้งๆเวลาต้องพูดภาษาญี่ปุ่นนะ" นั่งกันไอ้ลิงหูกางนี่อะนะ ให้ผมตายยังดีกว่าเลย โอเคๆผมก็เข้าใจนะว่าเป็นคนเกาหลีเหมือนกัน แต่นายนี่มาจากซีกไหนของเกาหลีก็ไม่รู้อ่ะ หน้าตาแปลกๆ ตานี่จะโตไปไหนก็ไม่รู้ "สวัสดีนาย นายชื่ออะไรอ่ะ...ฉันชานยอล" "ฉันชื่อแบคฮยอน" "แล้วนายชอบผู้หญิงแบบไหนอ่ะ สาวๆสวยๆหมวยๆเอ็กซ์ๆเซ็กๆ แบบจับขึ้นเตียงเลยไรงี้ป่ะ" "นี่นาย ฉันมาเรียน ไม่ได้มาจีบผู้หญิงไม่ต้องมาถาม เข้าใจนะ ฉันไม่ชอบ" "ห๊ะ นี่นายไม่ชอบผู้หญิงหรอ แสดงว่านายชอบผู้ชายอ่ะดิ ว้าวๆ ผิดเพศก็ไม่บอก" "ไอ้หูกาง!!!" ผมตะโกนใส่เขาก่อนเขาจะสงบปากสงบคำ นี่ๆบอกไว้เลยนะว่าถ้าใครมาทำให้ผมรำคาญหรือไม่พอใจอย่างนายนี่ล่ะก็ ผมก็ไม่รับประกันว่าคุณจะมีชีวิตอยู่ถึงพรุ่งนี้หรือเปล่า "นายจะเรียนไม่เรียนห๊ะ...อย่าให้ฉันต้องอารมณ์เสียมากกว่านี้นะนายชานยอล" "ค..ครับ ๆ เรียนแล้วครับ กำลังตั้งใจฟังอยู่นี่ไง"
ตอน 3 : (FIC EXO) Marry Me Chapter 3 เช้าอันแสนสดใสของผมมันไม่สดใสเอาเสียเลย เพราะว่าวันนี้ผมต้องย้ายของจากบ้านพักไปหอของมหาลัยซึ่งรูมเมทของผม ไม่ใช่ใคร ก็ชานยอลหูกางคนนั้นนั่นแหละ ผมละเหนื่อย "ฮัลโหล...นี้นายไม่ต้องมาเร่งฉันเลยน...อื้อๆ...ได้ ถ้านายแน่จริง..." อยู่ๆชานยอลก็โทรมาหาผมบอกให้ผมรีบๆขนของ เพราะว่าถ้าใครขนของเข้าหอช้า รูมเมของคนๆนั้นจะถูกอาจารย์ทำโทษไปด้วย แล้วยื่นข้อเสนอว่าถ้าใครขนเสร็จที่หลังต้องเลี้ยงข้าว "ขอบคุณมากเลยนะที่มาช่วย...แล้วจุนฮงขนของเสร็จแล้วงั้นหรอ" "เสร็จแล้วล่ะ เจอกันที่คลาสนะ วันนี้ภาษาอังกฤษ" "อ่า ขอบใจอีกครั้ง บาย" "ไม่เป็นไร" โชคดีที่ผมได้จุนฮง นักเรียนเกาหลีอีกคนในห้องผมมาช่วยขนด้วย ผมไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมแต่ตอนที่ผมขนของเข้ามาในหอจุนฮงก็เดินลงมาจากห้องตัวเองแล้วก็บอกว่าจะช่วยผมก็เลยตามน้ำไปงั้นแหละ แต่ความจริงผมแอบปิ๊งคนนี้อยู่เหมือนกัน คนอะไรตัวเล็กน่ารักเป็นบ้า "เฮ้ยๆเกรงใจกันบ้างจะสวงสวีทน่ะ ถ้าจะหวานเยิ้มขนาดนี้ก็เชิญที่โรงแรมไม่ใช่ที่นี่" "สวีทบ้าอะไร หืม นายอิจฉาล่ะสิ คงจะไม่มีควงกับเขาหรอกมั้งชาตินี้น่ะนายปาร์คหูกางเอ้ย เสียใจด้วยนะ" ผมยิ้มเยาะเย้ยอย่างผู้มีชัย แต่ทว่านายนั่นกลับหัวเราะเสียอย่างนั้น อะไรของตาบ้านั่นอีกล่ะเนี่ย คนบ้าอะไรโดนตอกย้ำขนาดนั้นยังหัวเราะได้อีก "หัวเราะอะไร" "เปล่าหรอก แค่ขำน่ะ...ฮ่าๆๆ" "ขำบ้าอะไร" "ขำที่นายพูดน่ะสิ บอกฉันเนี่ยควรส่องกระจกบ้างนะ หล่อแล้วหรอนั่น" "หล่อกว่านายเยอะละกัน" "อ้าวหรอ...ฉันนึกว่านายสวยซะอีก" ว่าจบก็เดินผิวปากออกไป เดี๋ยวๆขอทบทวนคำพูดนายนั่นสักครู่นะพะย่ะข่ะ ส...สวยหรอ นี่ผมเป็นผู้ชายนะ ผู้ชายอะรู้จักมั้ยยย ถึงหน้าผมจะเคะแค่ไหน แต่ของผมก็มีเหมือนกันนะ(?) "ฮ ..เฮ้ย นายชานยอล อะไรวะเนี่ย จ..จุนฮงไปกันเถอะ ไม่ต้องสนใจนายนั่นหรอก ฮ่าๆ " ผมเกาท้ายทอยแก้เขินก่อนจะชวนจุนฮงมาเดินเล่นด้วยกัน จะว่าไปจุนฮงก็ยังไม่มีเพื่อนเหมือนกัน เราเลยสนิทกันอย่างรวดเร็ว จุดประสงค์ของผมคือสวนสา ธารานะแห่งหนึ่งไกลจากตัวเมืองโตเกียวอันแสนวุ่นวาย "แบคฮยอน เราอยากกินอันนี้อะ ซื้อให้เราหน่อยสิ" "ได้สิ" สิ่งที่จุนฮงอยากกินคือไอติมผัด จะอธิบายยังไงล่ะ มันก็คือไอติมที่เอามาผัดประมาณนี้มั้ง เท่าที่ผมเห็นนะมันเป็นกระทะความเย็นอะ แต่ช่างมันเถอะ วันนี้เราไม่ได้มารายงานข่าวเรื่องไอติมผัดเสียหน่อย "ฮ่าๆ นี่เลอะหมดแล้วนะ กินยังไงเนี่ย" "อ๊ะ...ขอบคุณนะแบคฮยอน" ไม่รู้ให้ตัวเล็กพูดอะไรผมก็เอื้อมมือไปเช็ดไอติมที่เปื้อนปากให้ เฮ้อ ตัวเล็กจะรู้ไหมนะว่าตอนที่เจ้าตัวเล็กทำหน้าไม่รู้เรื่องอะไรแบบนั้นมันทำให้ผมแทบคลั่งตายอยู่แล้ว "ไม่เป็นไร งั้นรีบไปกันเถอะ เดี๋ยวจะโดนดุเอา" "อ่าๆ" ผมเดินเข้ามาในตึกอย่างสบายใจพร้อมกับจับมือจุนฮงอีกต่างหาก นี่เขินนะจะบอกให้ มือเขานิ่มใช่เล่น นี่บอกเลยว่าฟินมาก ปึกกก "โอ้ย" "จุนฮง