ตอนที่ 1 — การพบเจอ

“อะ....อืมมมม” ผมชื่อ ไค อายุ 18 อยู่ม.6 วันนี้ผมตื่นมาตอนเช้า เพื่อเตรียมจะไปโรงเรียนวันแรกของการเปิดภาคเรียน แต่... “เชี๊ยะ!!! สายแล้วนี่หว่า” ผมตื่นมาดูนาฬิกาแล้วพบว่ามันสาย ผมรีบวิ่งเข้าห้องน้ำและแต่งตัว จากนั้นก็ไปโรงเรียน พอผมถึงโรงเรียนก็ได้ยินเสียง “เห้ย ไค วันแรกก็มาสายเลยเหรอวะ” ครับนั่นเสียงของไอ้กาย เพื่อนของผมเอง มันเดินตามหลังผมมา “อ่าว ไอ้กาย มึงก็เหมือนกันและเดินตามตูดกูมาเนี๊ยะ” ผมบอกไอ้กาย ที่ตามมาทีหลัง “โหววววว นิดหน่อยเอง” กายตอบ “สายเหมือนกัน ยังจะมีหน้ามาพูดอีก” “ไป รีบเหอะ ขึ้นห้องเรียนกัน” กายพูด “อ่าว แล้วไอ้เดย์ละ” ไอ้เดย์ เพื่อนผมอีกคนหนึ่ง “เหอะน่า กูจะหนีมันขึ้นห้อง เร็ว!! ก่อนมันมา” “เออๆ” ผมตอบ แล้วผมกับกายก็วิ่งขึ้นห้องไป “โหววววว ไอ้พวกเวรหนีกูขึ้นห้องมากันหมดเลย” เสียงเดย์ ที่ขึ้นมาทีหลัง “...ฮ่าๆๆ” ผมกับเพื่อนๆ หัวเราะไอ้เดย์ที่ขึ้นมาทีหลัง “หัวเราะหา อะไรกันเนี๊ย ไอ้คุณเพื่อน” เสียงเดย์ ประชดพวกผม “โหววววว. อย่างอนหน่า ที่ร๊ากกกก ฮ่าๆๆๆ” เสียงคีย์เพื่อนอีกคนของผม “ที่รักแม่มึงอะ” เดย์ตอบ พร้อมยกหมัดขึ้นเตรียมต่อย พร้อมหน้าแดงไปพร้อมกัน “โหว่ แม่งน่ารักวะ” ผมบอกไอ้เดย์ “อะไรของพวกมึงเนี๊ย” ไอ้เดย์ตอบพร้อมเดินไปนั่งที่ตัวเอง แล้วพอเข้าเวลาเรียนแน่นอน ผมก็ต้องนั่งหลับสิครับ เออ ลืมบอก เปิดเทอมนี้มันเป็นเวลาจัดกิจกรรมโรงเรียน ซึ่งต้องแบ่งตามสีครับ ซึ่งผมเป็นประธานสีฟ้า มันไม่ใช่กีฬาสีครับ แต่เป็นการจัดสุ่มสีที่มีโรงเรียนผมโรงเรียนเดียวที่ทำ เป็นการจัดสุ่มความรู้รอบโลกครับ ซึ่งผมต้องหาคนมานำเสนอความรู้ที่น่าสนใจ ซึ่งต้องหาคนเก่งครับ กริ๊งงงงงงงง เสียงกริ่งพักกลางวัน “เออ พวกมึงกูไปหาคนนำเสนอก่อนนะ” ผมบอกพวกเพื่อนที่นั่งอยู่ในห้อง “เห้ยมึง จะทิ้งพวกกูเหรอวะ” เสียงกายตะโกนขึ้นมาบอกผม ซึ่งมันเป็นประธานสีส้ม “เออ กูจะทิ้งทำไม” ผมบอกพวกเพื่อนๆ แล้วเดินออกจากห้องไป ผมเดินไปสักพักโดยมองแต่พื้นจึงเดินชนใครคนหนึ่งเข้า ที่กำลังยกเอกสารกองเบ่อเร่ออยู่ “โอ้ยยยยยย” เสียงคนที่กำลังยกเอกสารอยู่ “ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ” ผมบอกคนๆ นั้นไป แล้วอีกฝ่ายก็พูดขึ้นว่า “เชี๊ยะ หัดเดินดูทางหน่อยสิ” “ขอโทษ ครับน้อง” ผมบอกคนตัวสูงที่ยื่นอยู่เบื้องหน้า เอ๊ะ หน้าคุ้นๆ แหะ แม่งหล่อ ร่างสูง หุ่นดี หน้าหล่อ จนผมจ้องตั้งนาน “มองหาอะไรนักหนา” “น้องคือน้องกายหรือเปล่า” ผมถามคนร่างสูงไป “ก็ใช่สิ ทำไมเหรอ ผมนี่แหละน้องกาย” โหววววปากเหมือนกันเป๊ะเลย “เออน้อง น้องมาเป็นคนนำเสนอให้พี่ได้ไหม น้องอยู่สีฟ้าใช่ปะ” ผมถามคนตัวสูง “อยู่สีฟ้า แต่ไม่เป็นคนนำเสนอหรอกนะ” “ทำไมอะ เป็นให้หน่อยดิ นะ นะ นะ ขอร้อง” ผมทำเสียงขอร้องคนตัวสูง “ไม่อะ ไม่ชอบ ไม่กล้า ผมก่อน จบ” มันตอบเสียงกวนตีน “พี่ไม่ยอมอะ พี่อยากได้เรามาเป็นคนนำเสนอจริงๆ นะ นะ ขอร้อง” ผมเกาะแขนคนตัวสูง ถ้ามีคนเห็นกูนอนนี้นะ อายตายห่าเลย แต่ดีนะ แม่งไม่มีใครอยู่แถวนี้เลย “เห้ย ไม่เอา” คนตัวสูงแกะมือผมออก แล้วรีบเดินหนีไป กริ๊งงงงงงง หลังเลิกเรียนผมเดินไปทั่วโรงเรียนเพื่อหาน้องกายคนนั้น ในที่สุดความพยายามก็ไม่สูญเปล่า ผมเจอน้องคนนั้นแล้วก็รีบวิ่งไปหา “น้องงงงงงงงง รอพี่ก่อนนนนนน ขอร้องงงงงง” ผมวิ่งไปพร้อมกับตะโกนบอกน้องกาย “มีอะไรอีกพี่” คนตัวสูงถามกลับ “มาเป็นคนนำเสนอให้พี่นะ นะ ถ้าเป็นเดี๋ยวพี่ให้หอมแก้วทีนึงเลย” ผมกวนตีนน้องเข้าไป แต่ก็ทำให้คนตัวสูงหน้าแดงได้อย่างประหลาด “น้องไม่สบายหรือเปล่า หน้าแดงอะ ให้พี่ไปส่งบ้านไหม” ผมถามคนตัวสูง แต่คนตรงข้ามกับหน้าแดงมากกว่าเดิม พร้อมทั้งหลบหน้าผม “.....” คนตัวสูงไม่ตอบ ผมก็ไม่รู้จะทำไง เลยถือวิสาสะจับมือจูงไปที่รถผมซะเลย “เอ้า ขึ้นรถดิ เดี๋ยวพี่ไปส่ง” ผมบอกคนตัวสูง อีกฝ่ายก็ขึ้นรถไปอย่างว่าง่าย “..........” คนตัวสูงขึ้นรถไปอย่างเงียบๆ ไม่พูดอะไรเลยตั้งแต่ออกจากโรงเรียนแถมหน้าแดงตลอด “น้องบ้านน้องอยู่ตรงไหนเหรอ เดี๋ยวพี่พาไปส่ง” “.....” อะไรกันเนี๊ยจะไม่พูดไม่จาเลยเหรอไง แต่ก็ต้องเก็บอารมณ์ไว้ เดี๋ยวไม่ได้ตัว “งั้นไปนอนบ้านพี่ก่อนแล้วกัน เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปโรงเรียนด้วยกัน” “แล้วชุดผมอะพี่ หนังสืออีก” “ก้อน้องไม่ยอมบอกว่าบ้านอยู่ไหนนิ เดี๋ยวพี่จัดการเอง ไป ไม่เป็นไรหรอก” “จะดีเหรอ ผมกลัวรบกวนพ่อแม่พี่นะสิ” “ไม่เป็นไร พ่อแม่พี่เค้าไม่อยู่ เค้าไปเที่ยวต่างประเทศ” “....” คนตัวสูงเงียบลงอีกครั้ง แล้วก็หน้าแดงจากนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรกันจนถึงบ้าน “น้องไปนั่งก่อนที่โซฟา เดี๋ยวเอาน้ำมาให้” “อื้อ” “เออ น้องถอดชุดออกเลย เดี๋ยวพี่ซักให้เลย จะได้แห้ง จะทำกับข้าวให้กินด้วย” “ครับพี่ เออพี่ไค เสื้อผ้าละ” “น้องรู้จักชื่อพี่ด้วเหรอ” “......” คนตัวสูงไม่ตอบอะไร แล้วรีบไปอาบน้ำ ผมออกมาเอาชุดมาวางไว้หน้าห้องน้ำแล้วไปทำกับข้าวต่อ ผมเอาข้าวและน้ำออกมาจากห้องครัว แล้วก็ชะงักทันที “เห้ยยยย ทำไมไม่ใส่เสื้อ” ผมวางข้าวแล้วรีบหันหลัง แม่ หุ่นดีวะ มันเดินมาใกล้ผมแล้วกระซิบข้างหู “พี่เขินผมเหรอ” ทำไมมาใกล้แบบนี้ “ข..เขิน บ้านแกสิ ค..ใครเขินกัน ไม่มีอะ” “จริงเหรอ” เสียงกวนตีน “มึงใส่เสื้อเลย แล้วรีบกันข้าว” “ครับ” คนตัวสูงยิ้มแล้วรีบใส่เสื้อ “นายยิ้มอะไร จะยิ้มอะไรนักหนามิทราบ” “เปล่าครับพี่ เออพี่ไคจะให้ผมนอนห้องไหนอะ” “นอนนี่แหละ ข้างล่าง” “โหวววว พี่ให้ผมนนอบนเตียงด้วยกันกับพี่สิ”