ตอนที่ 1 — บทนำ บ่ายคล้อย เสียงน้ำไหลเอื้อยๆพาดผ่านกลางหมู่บ้านเล็กๆพร้

อมกับสายลมเย็นสบาย ฟุ้งไปด้วยกลิ่นหอมของดอกแมกโนเลียที่บานสะพรั่งซึ่งปลูกไว้ตลอดทาง จนทั้งถนนถูกรายล้อมไปด้วยกลีบดอกไม้ที่ปลิวตามแรงลม เสียงพ่อค้าแม่ค้าแย่งกันตะโกนเรียกลูกค้า ฝีเท้าของทั้งชายหญิงเดินกันให้ขวักไขว่ตามท้องถนน บางครั้งก็ได้ยินเสียงเด็กๆหัวเราะกันสนุกสนาน ทางสนามทรายที่สร้างไว้เพื่อให้เด็กๆได้มาเล่นกันซึ่งตั้งอยู่ริมตลาดมีเยาวชนรุ่นเล็กมาเล่นกันเต็มไปหมด ร่างเล็กๆน่ารักสนุกสนานกันมากจนน่าเอ็นดู “นี่ๆโตไปเจ้าอยากเป็นอะไร?”เสียงหวานใสของเด็กหญิงในวัย10ขวบถามเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเบิกบานในขณะที่มือเล็กๆก็กอบโกยทรายเพื่อสร้างปราสาท เรือนผมสีไวโอเลตของหญิงสาวเปรอะเปื้อนไปด้วยทรายแต่ก็ดูงดงามเมื่อแสงเด็กชายตรงข้ามเงยใบหน้าขึ้นมามองหน้าเด็กหญิง “ข้าน่ะหรอ?ข้าอยากจะปกป้องคนสำคัญของข้าน่ะ” เรือนผมสีดำขลับปลิวไปตามเบาๆ ใบหน้าขาวของเขาดูเงียบขรึมและไม่ค่อยเป็นมิตรเสียเท่าไหร่นัก “หวา!ฟังดูแท่ห์จังเลย ข้าจะพอช่วยอะไรได้ไหม!” เด็กสาวยิ้มกว้างแล้วยื่นมือเพรียวบางไปจับที่มือของเด็กหนุ่มอย่างไม่ถือตัว ถึงแม้ก่อนหน้านี้จะทำสีหน้าเรียบนิ่งอย่างไรแต่เมื่อมือของเขาถูกสัมผัสแล้วพลันใบหน้ากลับเกินริ้วสีแดงพาดผ่านจางๆ จนสุดท้ายก็ต้องหลบหน้าเด็กสาวไป ก่อนจะพูดอ่อมแอ่มเบาๆ “ถะ...ถ้าเจ้าจะทำ ข..ข้าก็ไม่ว่าหรอก!”อยู่ดีๆลิ้นก็พันกันจนพูดแทบไม่เป็นภาษา เจ้าของเรือนผมสีไวโอเลตเอียงใบหน้าเล็กน้อยอย่างน่ารัก ดวงตาสีชมพูเบิ่งกว่าอย่างดีใจ “จริงเหรอ! เจ้าสัญญาแล้วนะ!” “อ...เอ๋ ข้าไปสัญญา กับเจ้าตั้งแต่เมื่อไรกัน!?” “เจ้าเป็นปลาทองหรือไง! ถึงได้ลืมง่ายขนาดนี้ แต่เอาเถอะข้าสัญญานะว่าโตขึ้น ข้าจะไปตามหาสิ่งที่ควรปกป้องกับเจ้าแล้วเราจะช่วยกันปกป้องสิ่งที่เจ้าต้องการจะปกป้องด้วยกันนะ! เจ้าตกลงไหม!?” ..ย..ยัยนี่..บ้าชะมัด!..เด็กหนุ่มคิด สมองยังคงประมวลผลกับสิ่งที่เด็กสาวพูดอยู่ จนสุดท้ายก็ได้แต่ตอบไปแบบงงๆ “อะ..อา..ได้..ข้าสัญญา..” “จริงๆนะ!งั้นข้าก็จะอยู่กับเจ้าตลอดไปเช่นกัน!” “อะ..เอ่อ..กะ...ก็ได้...มั้ง..” เด็กทั้ง2เล่นกันจนเหนื่อยจึงแยกย้ายกันกลับบ้าน โดยไม่รู้เลยว่า...ตราแห่งพันธะสัญญาได้ปรากฏขึ้นเสียแล้ว เส้นด้ายแห่งโชคชะตาของพวกเขาได้ผูกมัดเอาไว้แล้ว.... บทที่2 :บทที่ 1 City of slave trade ณ เมืองค้าทาส ในดินแดน *คามาเรีย “เฮ้ย!รีบๆหน่อย!เดี๋ยวไอพวกนี้มันก็รุ้ตัวหรอก” เสียงทุ้มของชายหนุ่ม ดังขึ้นลอดผ่านช่องระบายอากาศ เข้ามายังห้องแคบ มืดมิด ที่ไม่มีอะไร นอกจากเตียงนอน เก่าแก่ สองเตียงและหญิงสาว รุ่นราวอายุ20ปี ร่างกายทรุดโทรมพร้อมเสื้อผ้าหลุดลุ่ย ซึ่งนอนอยู่บนเตียง และชายก่ายุ80ปี นั่งพิงอยู่ริมห้อง หญิงสาวตื่นขึ้นพลันด้วยความตกใจ จากเสียงที่ลอดเข้ามา”ตื่นแล้วหรอ ‘ไลอา’ นี่อาหารเช้าของเจ้ารีบกินซะ วันนี้เราต้องรีบไปทำงานแต่เช้า” ชายแก่ พูดขึ้นทันทีเมื่อเห็นหญิงสาวตื่นก่อน จะเลื่อนถาดอาหารให้ ไลอา รับถาดอาหารที่มีสภาพ ชำรุดทรุดโทรม ก่อนจะกินโดยไม่พูดอะไรเลยแม้แต่น้อย “ทำงาน...แต่เช้า”ไลอาพูดทวนขึ้น ด้วยน้ำเสียงเบาบาง และสั่นเครือ ก่อนจะมีน้ำใสๆไหลรินลงมาจากเปลือกตาสวยคู่นั้นแม้จะโทรมเพียงใดแต่ความสวยของเธอก็ไม่เคยเลือนรางลงไปแม้แต่น้อย ทำงาน แต่เช้าของไลอาต่างจากการทำงานของคนทั่วไป เป็นการนำคนที่อยู่ในกรงทาส นำไปขายให้กับพ่อค้ารายใหญ่จะคัดไปทีละคนิของแต่ล่ะวันซึ่งวันนี้เป็นวันที่ไลอา จะต้องถูกขายให้กับพ่อค้าทาส อยาก..หายไป...อยากออกไปจากที่นี่ ไม่มีทางไหนเลยหรอ ที่จะสามารถออกจากที่นี่ได้ รอดพ้นจากพวกพ่อค้าทาส.....เมื่อวาน มีพวกรับจ้างสารพัด มาจำกัดหนูแต่วันนี้ยังมีหนูเพ่นพ่านอยู่เลยเจ้าพวกนี้มันใช้งานไม่ได้จริงๆ!” เสียงของชายคนเดิมดังขึ้น รับจ้าง...สารพัด.... ปึง!เสียงเปิดประตูดังขึ้นอย่างแรง! พร้อมกับชายฉกรรจ์ 2คน เดินเข้ามา “พวกเจ้ารีบมาได้แล้วอย่าให้ต้องรอนาน!!” ชายฉกรรจ์ 2คนเดินพาไลอาออกไปข้างนอกก่อนจะพาเดินตรงไปยังพื้นที่ประมูล โดยไม่ลืมนำเชือกมาผูกมัดมือไลอาก่อนจะพาขึ้นไปบนเวทีประมูลที่มีคนหน้าตาดูไม่น่าไว้ใจมากหน้าหลายตายืนอยู่หน้าเวทีเพื่อรอเวลาประมูล “เริ่มการประมูลทาสครับ...ครั้งนี้เราขอบอกได้เลยว่าไม่มีให้ผิดหวังกับเธอคนนี้แน่นอน!!” ไลอาค่อยๆเดินขึ้นไปยังเวทีอย่างไม่เต็มใจ ก่อนจะหันหน้าเข้าหาพวกพ่อค้าทาสทั้งหลายที่รอคอย การปรากฏตัวของไลอาตอนนี้ ทุกคนจับจ้องมายังร่างระหงที่ยืนอยู่บนเวที แทบไม่ละสายตา ด้วยความตกตะลึงในความสวยซึ่งไม่มีทาสคนใดสวยและงดงามเท่านี้มาก่อนเยี่ยงอย่างเจ้าหญิงสูงศักดิ์ ผมสีไวโอเลตพริ้วสไหวไปตามลมตาชมพูอ่อนคู่นั้นจับจ้องไปยังพ่อค้าทาสทั้งหลาย ที่มองมาทางเธอด้วยความหื่นกระหาย สายตาเธอช่างเต็มไปด้วยความโศกเศร้า ปากสีอมชมพูเหมือนเชอร์รี่ สวยงามยิ่งกว่าภาพวาดยิ่งมองยิ่งมหาเสน่ห์หา ทำให้หัวใจของผู้ชายทั้งหลายเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ “เริ่มในราคา 50,000เหรียญ ครับ” “51,000เหรียญ”พ่อค้าทาสคนแรกกล่าวขึ้น “60,000เหรียญ”พ่อค้าทาสคนที่สองกล่าวขึ้น “65,000เหรียญ”พ่อค้าทาสคนที่สามกล่าวขึ้น ทุกคนล้วนตกอยู่ในความเงียบ ไลอาเบิกตากว้างหากว่าไม่มีใครต่อรองพ่อค้าคนนี้ได้ เธอก็ต้องตกเป็นทาสของเขาอย่างแน่นอน “65,000 ครั้งที่1”ไม่นะ.... “65,000 ครั้งที่2”ได้..โปรด ขอร้องล่ะ...ช่วยฉันด้วย “65,000 ครั้งที่.....” “100,000เหรียญ!!!!” ไม่ทันสิ้นเสียงคนนับประมูลเสียงชายหนุ่มปริศนาดังขึ้นท่ามกลางความตกตะลึงของบรรดาพ่อค้า ซึ่งหันไปมองทางเขาเป็นทางเดียว ไลอาจึงมองไปยังพ่อค้าที่เสนอราคาขึ้นมาด้วยความตกใจก่อนจะพบชายหนุ่มหนาละอ่อนผิวขาว ตาคม ผมสีดำ พร้อมใบหน้าไร้อารมณ์ ซึ่งบอกไม่ถูกว่าตื่นเต้นดีใจหรือ เสียใจที่จะต้องเสียเงินจำนวนมากเพียงนี้กันแน่ เขามาแล้ว!มาตามที่สัญญาไว้จริงๆ! คนนับประมูลยืนอึ้งตกตะลึงในราคาที่เขาให้มา ก่อนจะรู้สึกตัวอีกครั้งจึงเริ่มนับต่อ “100,000 ครั้งที่ 1..” “100,000 ครั้งที่ 2...” “100,000 ครั้งที่ 3....” จบการประมูลครับ!!!” เสียงประกาศกล่าวจบการประมูลดังขึ้นน้ำตาของไลอาไหลริน โดยที่ไม่แม้แต่จะปาดน้ำตาที่เปรอะเปื้อนอยู่บนใบหน้าขาวอมชมพูแม้แต่น้อย ไลอาถูกพาตัวไปที่ชายคนนั้นก่อนจะถูกแก้เชือกที่ถูกมัดเอาไว้ “ขอบคุณมากๆขอบคุณจริงๆข้ารอเวลานี้มา 10 กว่าปี...ในที่สุดถ้าก็เป็นอิสระเสียที “ไลอา กล่าวขึ้นด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆและน้ำตาไหลรินด้วยความปลื้มปิติยินดี ....ย้อนเวลาไป เมื่อ 1 วันก่อน... “ทำไม หนูมันเต็มไปหมดอย่างนี้เนี่ยน่าหงุดหงิดจริงๆ ข้าจะถูกหนูรุมตายอยู่แล้วเนี่ยรีบไปจ้างให้มากำจัดหนูสักทีสิ” เสียงชายหนุ่มดังขึ้นด้วยความหงุดหงิด ทำให้หญิงสาว ที่นั่งรอวันที่จะถูกส่งไปขายในวันพรุ่งนี้ได้ยินเข้าโดยบังเอิญ แม้ข้าจะถูกหนูรุมกัดตาย ข้าก็ยอมดีกว่าข้าจะถูกขายไปให้พวกพ่อค้าทาสแล้วอยู่รอความตายไปวันๆ ผ่านไป 1 ชั่วโมง “อ้าว! พวกเจ้ามาเสียทีข้ารอแทบแย่รีบจัดการหนูให้หมดอย่าให้เหลือเข้าใจไหม อ่อ!แล้วอย่าลืมไปกำจัดพวกหนูในห้องทาสด้วยล่ะ!!” เสียงชายหนุ่มดังขึ้นด้วยน้ำเสียงดุดัน ตึง!! เสียงเปิดประตูบานใหญ่ ดังขึ้นก่อนจะมีชายหนุ่มผมดำผิวขาวดั่งหิมะริมฝีปากชมพูบางเฉียบตาคมเข้มหน้าตาดีเดินเข้ามาพร้อมใบหน้าไร้อารมณ์กับอุปกรณ์ดักจับหนูสารพัด “ขออนุญาต นะครับ” เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ก่อนจะทำตามขั้นตอนการจับหนูแต่เขาก็หยุดชะงักลงเมื่อฉุดคิดอะไรได้บางอย่างได้ก่อนจะหันไปมองหญิงสาวร่างบางนั่งตาละห้อยอยู่ข้างห้อง เขาหยุดชะงักไป 5 วินาทีทำให้หญิงสาวนั่งมองด้วยความสงสัย แต่ก็ไม่พูดอะไรออกไปจนกระทั่ง เขารู้สึกตัวพร้อมกับทิ้งอุปกรณ์ลงพื้นอย่างไม่ใยดีพร้อมกับเดินตรงมายังไลอาที่ยังมองเขาด้วยความสงสัยปนตกใจ “ข้า...จะช่วยเจ้าออกไปเอง” เสียงชายหนุ่มดังขึ้นหญิงสาวตกใจจนต้องขยับตัวหนี “...เจ้า..พูดอะไรออกมา..”ไลอาพูดอย่างนั้นคือด้วยความกลัว “ข้าจะช่วยเจ้า...จะช่วยออกจากที่นี่เอง” เขาพูดขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งอย่างไร้อารมณ์ก่อนจะเดินไปทำภารกิจกำจัดหนูต่อ ปล่อยให้อานั่งมองด้วยความสงสัย ก่อนจะครุ่นคิดเล็กน้อย และพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาขึ้นมาว่า “...จะช่วยข้า..แน่นะ...”ชายหนุ่มไม่ตอบรับปล่อยให้หญิงสาวรอคำตอบต่อไป “สัญญาสิ!” ไลอาพูดพร้อมกับหลั่งน้ำตา ที่กลั้นเอาไว้ออกมา ชายหนุ่มแสยะยิ้มขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหันมาตอบหญิงสาวว่า”ข้า..จะช่วยเจ้า” เขาทิ้งประโยคไว้เพียงสั้นๆก่อนจะเดินออกจากห้องไปทั้งที่เป็นประโยคเพียงไม่กี่คำ แต่กลับทำให้ไลอารู้สึกมั่นใจและเชื่อใจว่า....เขาจะต้องมาช่วย แม้คำพูดของเขาจะไม่น่าเชื่อเพียงใดแต่ไลอา กลับรู้สึกอย่างสนิทใจว่าเขาเป็นที่เพียงที่เดียวที่จะสามารถพึ่งได้อย่างแน่นอน “แล้วทำไมเจ้าถึงรู้ล่ะ ว่าพรุ่งนี้ข้าจะถูกขาย?” ไลอาหยุดคิดเรื่องเมื่อวาน ก่อนจะเอ่ยพูดขึ้นอีกครั้ง “เพราะข้ารู้นะสิแต่เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้หรอกว่า ทำไมค่าถึงรู้แต่ว่าข้าลืมไปเลย...” “ลืมอะไรหรอ?” “ข้าเสนอราคาประมูลไป 100,000 นะสิแต่ข้า...” เขาหยุดพูดไว้เพียงแค่นี้ก่อนจะทำหน้าตาเลิ่กลั่กพูดไม่ถูก “อะไรล่ะ ?” “คือ..ข้า..ข้า...” “อะไรเหล่ารีบๆพูดมาสิ!” “ข...ข้า....ข้า...ไม่มี....เงิน ....!!!” “อะไรนะ!!!ม...ไม่มีเงิน!!! แล้วจะทำยังไงดีล่ะ อย่างนี้ข้าก็ต้องกลับไปอยู่ที่กรงทาสเหมือนเดิมนะสิ เจ้าติดบ้านอะไรของเจ้าอยู่เนี่ย!!!! บ้าจริงๆเลย เจ้านี่มันไม่ได้เรื่องเลย ตัวเองยังเอาไม่รอด ยังมีน่ามาช่วยข้าอีก” “เอาน่า....ข้ามีวิธี” “วิธีอะไร?” เขาพูพลางแสยะยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยยิ่งมองยิ่งมีเสน่ห์จริงๆ “หนี!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” เขาพูดพร้อมกับจูงมือไลอา วิ่งฝ่าดงพวกพ่อค้าทาสที่อยู่เรียงราย “เฮ้ย!!มันหนีไปแล้ว รีบไปตาจับมันเร็ว !!” เสียงชายคนนึงดังขึ้นก่อนจะมีพวกคุมทาส วิ่งตามหลังมาติดๆ “ทำยังไงดีแฮ่กๆ...พวกมันตามมาแล้ว”ไลอาพูดพลางหอบไปด้วย “ข้างหน้าเป็นป่า ระวังด้วย!” อึก!กิ่งไม้มากมาย เต็มไปหมดตีเข้ามาเต็มๆหน้าไลอา แต่ก็ต้องวิ่งต่อไปไม่หยุดเนื่องจากไม่อยากจะกลับไปอยู่กับพวกพ่อค้าทาสอีก ต่อให้ต้องโดนกิ่งไม้ตีหน้ากี่ครั้งวิ่งไปกี่เมตรข้าก็ยอมเพียงแค่อย่าให้ข้าไปรอดพ้นไปจากที่นี่ก็เพียงพอแล้ว ไลอากับชายหนุ่มที่ยังไม่รู้แม้แต่ชื่อจึงวิ่งต่อไปไม่หยุดหย่อนโดยไม่ปล่อยมือกันแม้แต่น้อย อบอุ่นจากมือของชายหนุ่มส่งตรงมายังความรู้สึกของไลอาเธอไม่เคยรู้สึกอบอุ่นอย่างนี้มา 10 กว่าปีแล้ว... กึก!ใช่หนุ่มหยุดวิ่งพลันทำให้ใบหน้าของไลอา ติดกับแผ่นหลังที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อของเขา “เจ้าจะหยุดทำไมเนี่ย รีบวิ่งต่อสิ!!!” มันล้อมเราแล้ว!” สิ้นเสียงตอบรับไลอาจึงมองไปข้างหน้าชายหนุ่ม แล้วมองไปรอบๆก่อนจะพบว่าเธอได้ตกอยู่ในวงล้อมของพวกพ่อค้าทาสเสียแล้ว......... “เพราะเจ้าคนเดียวเป็นไงล่ะแผนบ้าบอของเจ้าจะช่วยข้าจะกลับไม่มีเงินข้าไม่น่าเชื่อใจเจ้าเลย!!!” ไลอาสบถขึ้นอย่างไม่อารมณ์ “เจ้านี่มันน่ารำคาญจริงๆ ข้าช่วยเจ้าได้ออกมาถึงนี่ก็ดีแค่ไหนแล้ว” เขาพูดขึ้นตอบกับหญิงสาวซึ่งเกาะเขาอยู่ข้างหลัง รู้อย่างนี้ข้ายอมไปอยู่กับพ่อค้าทาสตั้งแต่แรก เสียก็จบไม่น่ามาลำบากกับเจ้าบ้านี่เลยนี่ยังไงก็ไม่พ้นอยู่ดีและต่อจากนี้ข้าจะทำอย่างไรดีเลยเนี่ย.............