ตอนที่ 1 — เสพติดความเจ็บปวด :วันแรก

วันแรก : บทนำ ปึง!!! “พ่อค้ะ! นี่มันอะไรกันค้ะ ทำไมพ่อทำกับหนูแบบนี้ ทำไมพ่อไม่ถามหนูเลยสักคำ โรงเรียนดัดสันดารอย่างงั้นหรอพ่อคิดจะทำบ้าอะไรของพ่อ หนูมันสันดารไม่ดีตรงไหนหนูก็ทำทุกย่างที่พ่อต้องการ แต่...ทำไมผลตอบแทนหนูคือได้ไปอยู่โรงเรียนดัดสันดาร ไหนบอกว่ามันจบแล้วไงค้ะพ่อ! เพราะแบบนี้สินะที่แม่ถึงตรอมใจจากไปก็เพราะพ่อเป็นแบบนี้ไง !!~ คุณวางเอกสารของโรงเรียนดัดสันดารลงบนโต๊ะทำงานของผู้เป็นพ่อด้วยความโมโห เพี้ยะ!!! “อ...โอ๊ย..” คุณถูกฝ่ามือของผู้เป็นพ่อฟาดลงบนแก้มซ้ายอย่างแรงจนคุณล้มลงไปอยู่กับพื้น น้ำหยดใสไหลเอ่อลงอาบแก้มที่ขึ้นเป็นรอยนิ้วและรอยแหวนที่แก้มข้างซ้ายคุณพยุงตัวเองลุกขึ้นช้าๆเงยมองผู้เป็นพ่อที่ยืนอยู่ตรงหน้า “จำใส่กะโหลกหนาๆของแกไว้สะดีๆ ที่แม่แกตายก็เพราะตัวของแม่แกเอง !” ผู้เป็นพ่อชี้หน้าคุณด้วยมือที่สั่นระริก “ไม่ใช่เพราะพ่อหรอกเหรอ หึ...พ่อมันเห็นแก่ตัวใช้เงินตีพุงไปวันๆใช้คนื่นทำโน้นนี่ทั้งๆที่ตัวเองก็ได้แต่นั่งๆนอนๆอยู่เฉยๆเหอะ...พ่อหลอกปั่นหัวแม่จนแม่ต้องตายไปจากหนูและพี่! ฮรึก...พ่อใจดำ! พ่อไม่เคยรักพวกหนูนอกจากตัวของพ่อเอง ! พ่อทำอย่างกับพวกเราเป็นหุ่นยนต์ จิตใจพ่อทำด้วยอะไร...” คุณน้ำตาไหลลงมาอีกครั้งผู้เป็นพ่อง้างมือจะฟาดลงบนแก้มคุณอีกครั้งแต่กลับต้องชะงักเมื่อเห็นรอยที่ขึ้นชัดกว่าเดิมบนแก้มซ้ายของลูกตัวเอง “ออกไป!” ผู้เป็นพ่ออดกลั้นอารมณ์โทษะของตัวเองก่อนจะไล่คุณให้ออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “พ่อจำเอาไว้..ฮีก..ว่าลูกคนนี้น่ะ...เกลียดพ่อ!“ คุณตะคอกกลับไปก่อนจะวิ่งออกไปจากห้องทำงานของพ่อึ้นไปยังห้องนอนตัวเองปิดขังตัวเองไว้ข้างในเป็นเวลา 2 วัน... ณ เช้าของวันที่ 3 ... ชุดยูนิฟอร์มถูกสวมใส่กระเป๋าเป้ด้านในมีปากกาและหนังสือที่ใช้สำหรับเรียนของโรงเรียนดัดสันดารวางอยู่ด้านในด้วยมือของคุณ วันแรกของการเข้าโรงเรียนดัดสันดารมันคงจะไม่แย่สักเท่าไหร่หรอก กระเป๋าที่ใช้สำหรับเดินทางถูกแพ็กในห้องของคุณแทบจะไม่มีอะไรเหลือนอกจากเฟอร์นิเจอร์เสื้อผ้าของใช้ส่วนตัวถูกแพ็กทั้งหมด มือบางเปิดประตูออกไปสู่โลกภายนอกทุกอย่างในบ้านยังคงเหมือนเดิม คุณค่อยๆลากสัมภาระลงมาเรื่อยๆ “ทำไมเงียบจังแหะ” คุณมองซ้ายมองขวาก่อนจะเดินไปดูตามห้องต่างๆในบ้านก้ไม่พบกับใครเลยสักคนเดียวคุณก็ไม่รู้สึกเอะใจอะไรจึงเดินออกไปนอกบ้าน รถ aston martin สีเงาวับแล่นเข้ามาในบ้านตรงมายังทางที่คุณยืนอยู่กระจกสีชาถูกเลื่อนลงช้าๆเผยให้เห็นชายร่างสูงในชุดยูนิฟอร์มที่ไม่แตกต่างจากคุณสักเท่าไหร่กำลังลังมองมาที่คุณ “ไงสาวน้อยพ่อของเธอส่งฉันมาฉัน ฮิมชาน ยินดีที่ได้รู้จักนะคุณ” แว่นสีชาถูกถอดด้วยมือของฮิมชานชายผมดำที่พ่อของ ฉันเป็นคนส่งตัวของเขามา “ฉันไม่ได้อยากจะรู้จักกับนาย” คุณมองฮิมชานด้วยสายตานิ่งเฉียบ “หึ...คิดว่าฉันอยากรู้จักเธอมากงั้นสิ” ฮิมชานลงมาจากรถก่อนจะยืนท้าวหลังคารถมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า “ก็ดีงั้นก็ออกไปจากบ้านของฉันซะ! เพราะที่นี่ไม่ต้อนรับคนแปลกหน้า” คุณแสยะยิ้มก่อนจะลากกระเป๋าเข้าไปในบ้าน ฮิมชานหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะเดินมาช้อนตัวคุณขึ้น “ปากแบบนี้น่าขยี้ให้ปากแตก” ฮิมชานยกยิ้มมุปากก่อนจะอุ้มคุณยัดใส่รถของเขา “ป..ปล่อยฉันนะไอ้บ้า!” คุณพยายามจะเปิดประตูออกแต่กลับถูกฮิมชานดึงไว้เขารีบออกรถด้วยความเร็ว ระหว่างทาง... คุณนั่งกอดอกก้มหน้าคิ้วขมวดอย่างไม่สบอารมณ์ อะไรกันอิตาบ้านี่เป็นใครมีสิทธ์อะไรที่จะมาแตะเนื้อต้องตัวฉัน ชิ!คนของพ่องั้นหรอ ไม่หรอกน่าพ่อไม่รับพวกหน้าเด็กเข้าเข้าทำงานเป็นลูกน้องหรอก ดูจากหน้าตาก็แก่กว่าฉันไม่มากหรอกมั้งให้ตายสินี่ฉันจะต้องจมปักับตานี่อีกนานแค่ไหน! คุณถอนหายใจหลายครั้งกับความคิดไม่รักดีของตัวเอง “มีอะไรไชรูจมูกรึไง” ฮิมชานหันมองคุณก่อนจะก้มตัวลมาใกล้ๆ “เงียบไปเลย!” คุณหันหน้าหนีฮิมชานมองไปด้านนอกกระจกแต่ก็ถูกมือของฮิมชานจับหันหน้ามา พวกเขาทั้งสองสบตากันในระยะใกล้ชิด ตึกตัก..ตึกตัก.. ทำไมเสียงหัวใจของฉันมันถึงได้เต้นขนาดนี้กันน้ะ.. ไม่จริหรอกฉันไม่ใช่พวกอ่อนไหวง่ายสักหน่อย ม..ไม่จริงหรอก อิตาบ้านี่คิดจะเล่นอะไรสกปรกอีกล่ะสิ! ไม่มีทางหรอก คุณยกมือดันฮิมชานออกไปอย่างแรงก่อนจะหันไปมองทางเดิม ฮิมชานเลิกคิ้วงงๆก่อนจะขับรถต่อไป .. มองใกล้ๆก็น่ารักดีเหมือนกันแหะ... [ติดตามตอนต่อไปพาร์ทหน้า] -,”- อู้ววว ~เป็นไงกันบ้างน้อสั้นไปหน่อยเพราะคิดไม่ออก พอดีผมคิดสด คิดได้ขนาดนี้ก็..อ้ะโห้วบร้ะเจ้าสุดยอดล่ะมั้ง(?)สนุกไม่สนุกคอมเม้นท์ด้วยนะครับ;_; ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะครับผม ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือครับ