ตอนที่ 2 — เสพติดความเจ็บปวด

”.. มองใกล้ๆก็น่ารักดีเหมือนกันแหะ.. ณโรงเรียนดัดสันดาร ฮิมชานแล่นรถเข้ามาจอดในลานจอดรถสำหรับนักเรียน V.I.P ก้าวแรกของการเข้าสู่นรกคุณกลืนน้ำลายลงคอหลายอึก โรงเรียนดัดสันดารในความคิดฉันน่ะนะ.. ก็คงจะมีแต่พวกบ้าระห่ำ พวกโรคจิต ห้องเรียนก็สกปรก หอพักก็มีแต่พวกหื่นกามพวกชอบหาเรื่อง พวกหน้าเถื่อนๆ พวกที่ไม่เป็นมิตรพวกที่ยิ่งกว่าผี(?) แต่ไม่ยักจะรู้ว่าโรงเรียนดัดสันดารที่นี่จะมีลานจอดรถวีไอพีสำหรับนักเรียนแถมเป็นเลือนกระจกอีกต่างหาก ฉันยืนมองนักเรียนด้านล่างที่กำลังเดินไปมา ไม่ได้แปลว่าโรงเรียนนี้จะมีแต่ผู้ชายนี่นาผู้หญิงก็มีแหะ เหมือนโรงเรียนปกติแหะ “เอาล่ะฉันจะพาเธอไปดูหอพักและก็สถานที่ต่างๆในโรงเรียนนี้”ฮิมชานยื่นกระเป๋าเป้ให้คุณก่อนจะเดินนำ ทางเดินขึ้นลงกถูปูด้วยพรม ถามจริงเถอะ..โรงเรียนหรือปราสาทกันแน่ โรงเรียนดูดีแล้วเด็กนักเรียนล่ะ..ก็ยังไม่รู้สิ คุณเดินตามฮิมชานไปดูหอพักที่อยู่ด้านหลังของตึกเรียนที่ไม่ไกลมากนัก ตึกสูงชะมัดเลย.. “ที่นี่ก็คือหอที่พวกเราใช้พัก และแน่นอนว่าไม่มีแยก” ฮิมชานหันมองคุณก่อนจะยักคิ้วกวนๆใส่ “หมายความว่ายังไงไม่มีแยก”คุณมองหน้าฮิมชาน ”นอนรวม..”ฮิมชานเลียมุมปากก่อนจะเดินไปทางอื่นทิ้งให้คุณยืนแข็งทื่ออยู่หน้าหอพัก ม..ไม่จริงเป็นไปไม่ได้..นอนรวม นีมันอะไรกัน นรกขุมแรกหรือไง!คุณรีบวิ่งตามฮิมชานไป “ย่าห์” เราต้องรีบต้องเคลียร์กันก่อน ทำไมถึงนอนรวม ไม่มีแยกชายหญิงหรือไง แล้วถ้ามันเกิด..”คุณเว้นวรรคคำพูดไว้เพราะพูดไม่ออกกับกับสิ่งตรงหน้าที่ไม่ใกล้ไม่ไกลออกไป..น..นั่นมัน..ฮิมชานมองตามทางที่คุณกำลังจ้องมองอยู่ในขณะนั้น ”55555ยัยบ๊องเอ๊ยอย่าไปดูเลยน่าก็แค่คู่รักเขาจูบกัน เรื่องแบบนี้ในโรงเรียนดัดสันดานมันคือเรื่องปกติ” ฮิมชานคว้าข้อมือคุณให้เดินออกห่างจากตรงนี้ไปทางโรงอาหาร “ป..ปกติเนี่ยนะ!เรียกปกติ นายมันโรคจิตสายพันธุ์ไหนเนี่ย..”คุณถอยห่างเห็นชั้นก่อนจะมองเห็นชัดด้วยสายตาแปลกๆ”นี่ยัยเตี้ยฉันคนไม่ใช่สัตว์—“ ฮิมชานเดินมาใกล้คุณก่อนจะเขกหัวไปหนึ่งที “โอ๊ย..*^*เจ็บนะเฟ้ย!”คุณยกมือกุมหัวก่อนจะถูไปมา “แล้วใครบอกว่ามันไม่เจ็บล่ะ” ฮิมชานหัวเราะออกมาเสียงดังกว่าจะลากคุณไปดูสถานที่อื่นๆจนครบ [17.25] โอ๊ย~~;__;วันนี้ใช้เวลาทัวร์นรกไปทั้งวันเลยแหะ เจอยมทูตพอตรักกันหลายที่แท้ ห้องน้ำเอย..ส่วนเอย..ใต้ต้นไม้เอย..บหอเอย..ในรถเอย แม่งทุกสถานที่เลยนะไอ้สังหมา!ว่างมากใช่ไหมห๊ะ!- -..ไม่เข้าโรงเข้าเรียน โว๊ะ!เสียดายค่าเทอม มันแพงนะรู้ไหม! ตังไม่มีจะกระซวกอยู่ล่ะ หน๊อยๆไอ้พวกนี้ รึว่าพวกแกมีตังค์กันวะ เออช่างมันเถอะ หิวข้าวเป็นบ้าอีตาฮิมชาหายไปไหนก็ไม่รู้บอกไปเข้าห้องน้ำ สงสัยตกส้วมตายแล้วละมั้งทำไมถึงนานแบบนี้ “อื้ออ~..เดี๋ยวก่อนสิ”เสียงผู้หญิงปริศนาดังขึ้นในระยะใกล้ๆคุณเดินไปตามเสียงก่อนจะรีบหลบหลังพุ่มไม้ใกล้ๆเมื่อเจอกัยมทูตอีกคู่หนึ่ง “ไม่เอาน่า~เดี๋ยวมาหลายเดี๋ยวนะครับผมไม่ไหวแล้ว..”เสียงทุ้มอีกหนึ่งเสียงเอ่ยขึ้น “อ..อ๊ะ!งื้ออ..~ช..ชานยอล..”โอ๊ยให้ตายดิ..T^Tฮิมชานนายอยู่ไหน!!มาพาฉันกลับที งื้ออ!! คุณค่อยๆเขยิบออกจากตรงนั้นแต่เท้าไม่รักดีดันเหยียบใบไม้ให้ดังกร๊อบ “ใครวะ!”เสียงผู้หญิงคนนั้นเอ่ยชื่อคือ ชานยอล เดินมาดูหลังพุ่มไม้ พุ่มที่คุณนั่งกุมหัวหลับตาปี๋อยู่กับพื้น “ผู้หญิง?”ชานยอลนั่งยองๆลงตรงหน้าคุณก่อนจับคุณให้เงยหน้าสบตาเขา ”ค..คือฉันไม่ได้มาแอบดูหรือว่าแอบฟังอะไรพวกคุณสองคนเลยนะ ฉันแค่มารอเพื่อน..”คุณรีบพูดออกไปก่อนจะเม้มปากแน่นกลั้นน้ำตาอันตื้นของตัวเอง ”หืมเด็กใหม่งั้นสิ”ชานยอลยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆเพื่อมองหน้าคุณชัดๆคุณได้แต่พยักหน้างึกๆรีบหันมองทางอื่น “หึ..ฉันปาร์ค ชานยอล ยินดีที่ได้รู้จักนะเธอชื่อ..”ชานยอลเว้นช่วงเพื่อให้คุณตอบ ”คุณ!ไปเถอะฉันจะพาไปกินข้าวข้างนอก” คุณถูกดึงด้วยมือฮิมชานก่อนจะเดินออกไปจากตรงนี้ ”เด็กมึงหรอไอ้ฮิม”ชานยอลยืนพิงต้นไม้มือล้วงกระเป๋ามองด้วยสายตาที่ดูไม่เป็นมิตร ”เออเด็กกู กูรู้มึงคิดอะไรไอ้ยอล อย่าคิดที่จะแอ้มของของกูของมึงก็มีเชิญตามสบาย”ฮิมชานถุยน้ำลายลงพื้นก่อนจะรีบดึคุณออกจากห่างจากตรงนั้น ”หวงจริ๊ง!หึ..ของของฉันที่ไหนกันพวกนั้นก็แค่เศษเดน”ชานยอลพูดไล่หลังก่อนจะหันไม่มองผู้หญิงคนที่เขาคั่วมาพร้อมจแสยะยิ้มแล้วเดินจากไปจากตรงนั้น ร้านอาหารข้างโรงเรียน “นี่ฮิมชานถามอะไรหน่อยสิ”คุณใช้ตะเกียบเคาะถ้วยของฮิมชานเบาๆ “ว่ามา”ฮิมชานคลิปเนื้อย่างเข้าป่าก่อนจะมองคุณ “นายปาร์ค ชานยอลอะไรเนี่ยเขาคือใครหรอ”คุณมองเห็นชัดด้วยสายตาอ้อนพอรู้ล่วงหน้าว่าอีตานี่จะต้องว๊ากใส่แน่ๆ “เฮ้อ.ไอ้หมอนี่นะมันอยู่ในเกณฑ์ของพวกนักเรียนยกเว้น และแกงนี้อันตรายที่สุดในโรงเรียนดัดสันดาน ความเลวของมันน่ะเล่า 10 วันก็ไม่จบหรอก เธอเองก็ควรระวังตัวไว้บ้างก็ดี รู้แค่นี้ก็พอว่าหมอนี่มันอันตรายเข้าใจ?” ฮิมชานทำหน้าดุใส่“ทำไมต้องทำหน้าดุด้วยเล่า-^-..รู้แล้วล่ะน่า”คุณเบะปากใส่ฮิมชานก่อนจะคีบเนื้อย่างเข้าปากหลังจากคืนนี้จะเป็นอะไรไม่โอเคเอาซะมากๆ [หอพัก] “คุณฟังฉันนะ ฉันจะไม่ได้นอนห้องเดียวกับเธอ ระวังตัวไวให้ดีๆทำตัวให้ปกติที่สุด ฉันจะไม่ได้อยู่ดูแลเธออีกตอนนี้แต่ อะไรก็โทรหาฉันได้ ถ้าเธอเป็นอะไรไปพ่อเธอคงเล่นงานฉันอย่างแน่นอน แล้วเจอกันพรุ่งนี้ฝันดีนะ” ฮิมชานยีหัวคุณก่อนไปคุณได้แต่มองลับหลังเขาไปจนลับตา ความมืดที่เข้าปกคลุมทางแสงไฟระยะเปิดไปตามทางถึงจะไม่สว่างมากสักเท่าไหรฉันหันหลังมองห้องที่ตัวเองต้องเข้าไปสิงสถิติ คุณเอื้อมมือเปิดประตูความเย็นนะเยือกเล็ดลอดผ่านตัวคุณไป “น..น่ากลัว..”คุณกอดตัวเองก่อนจะหลับตาก้าวขาเข้าไปด้านในประตูถูกปิดด้วยใครบางคนคุณค่อยลืมตามองสิ่งที่อยูภายในห้องนี้ เอ้ะ?ไม่มีใครอยู่เลยหรอ แอร์ก็เปิดเพลงก็เปิดไฟก็เปิด ”ไงเพื่อนร่วมห้องคนใหม่”คุณสะดุ้งโหยงรีบหันไปมองด้านหลัง “ง..ไง..”คุณยิ้มแห้งๆก่อนจะยกมือทักทาย “ฉันจุนฮง นั่นวี ส่วนนั้นก็จงอิน”จุนฮงชี้ไปทางผู้ชายอีก 2 คนที่นั่งเล่นไพ่กันอยู่บนโต๊ะ “เอ่อ..ฉันชื่อคุณ ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะ”ฉันคงหัวให้ทุกคนในที่นี้แต่กลับไม่มีใครสนใจฉันเลยสักคน- -เอ้อจ้าคุณค่อยๆขยัไปทางห้องที่มีกันอยู่ 4 ประตูที่หันหน้าเข้าหากัน “คุณเธอห้องซ้ายใน”จุนฮงตะโกนคุณพยักหน้างึกๆก่อนจะเปิดประตูเข้าไปด้านใน ห้องสีชมพู?เอ๋..*0*ทำไมดูผู้หญิงแบบนี้ล่ะ ปกติโรงเรียนดัดสันดานจะให้นอนห้องที่มันสีทึบๆ “มึงว่าคุณจะชอบสีห้องไหนว่ะ—“วีมองหน้าจงอิน “ชอบดีวะพวกเราก็อุตส่าห์ทาสีให้เพราะรู้แน่นอนว่าแม่งต้องเป็นผู้หญิง”จงอินตอบห้วนๆทั้ง 3 หันมามองคุณ “โหยมึงเอ๊ยถ้าไม่ชอบกูยอมโกนหัวบวชชีเลยเอ้า!”จุนฮงช่องคุณกัดปากแน่น “บวชชีพ่องมึงเด้ะสัส ไอห่ามึงเพศแม่ไง”จงอินตบเหม่งจุนฮง “เอ้า-O-ผู้ชายก็บวชชีได้ม่ะใช่อ่อ”จุนฮงกุมหัวตัวเองทำหน้าเอ๋อใส่ “~__~ผู้ชายแม่งบวชชีได้หรอ..มึงมาจากรูไหนเนี่ยสัส”จงอินกับจุนฮงนั่งเถียงกันคุณที่ตอนนี้หายเข้าไปในห้องสีชมพูนั้นเรียบร้อยเสียงคุณร้องลั่นห้องตกใจกับสิ่งที่พุ่งเข้ามาหาดูคุณจนล้มลงไปนอนหลับอยู่บนเตียง “ “ “”