ตอนที่ 2 — หมดหวัง

เฮ้อ ถึงบ้านซะที ฉันอยู่คนสุดท้ายของรถด้วยสิ เลยถึงช้าหน่อยกว่าจะถึงก็เกือบทุ่มแหนะ เพราะว่าบ้านแต่ละคนไกลเกินนนนน ฉันมาโรงเรียนและกลับบ้านเช่นนี้ทุกวัน จนจบวันปรับพื่นฐาน เวลา 08:00 "เห้ย แก แกเคยเรียนปรับพื้นฐานห้องเรียนกับเราใช่ปะ" อยู่ดีๆ ก็มีคนเดินมาทักฉัน ซึ่งฉันก็จำได้น่ะ ชื่อว่าน้ำ "ใช่ๆ" บังเอิญจังเลย แต่ฉันว่าเธอก็นิสัยดีน่ะ "เธอนั่งกับเรามั้ย" "ก็ได้น่ะ โอเค ^^ " "จ้ะ" แล้วเธอก็เดินจูงมือฉันไป "เธอเป็นอะไรหรือเปล่า" "ป่าวจ้ะ" เอาจริงๆน่ะ ที่ฉันมีน่ะ รุ่นพี่คนนั้นเค้าไม่ได้นั้งรถคันเดียวกันกับฉันแล้ว - - ฉันเฟลเลยยยอ่าาาาเช้ามาฉันอยากจะเห็นหน้าเค้าเหมือนวันปรับพื้นฐาน แต่ตอนนี้ฉันไม่แม้แต่จะเห็นเค้าเลย วันปรับพื้นฐานฉันน่าจะคุยกับเค้าทุกวัน แต่เอาเถอะ ฉันว่าหล่อขนาดนั้นคงจะ มี แฟน ไปแล้วแหละเนอะ ^^