ตอนที่ 1 — Intro ค่ำคืนที่แสนมืดมิดมีเพียงแสงสลัวจากดวงจันทร์ที่สาดส่อง

เข้ามาทางหน้าต่างที่ถูกเปิดออกอย่างระวัง ภายในห้องมีเพียงแค่ร่างบางของหญิงสาวคนหนึ่งที่นอนอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนใหญ่สีขาว “หึ!! ฉันเตือนเธอแล้วนะว่าอย่ามายุ่งกับเขา และฉันก็บอกเธอแล้วด้วยว่าถ้าวันนี้มาถึง...ไม่เธอก็ฉันก็ต้องตาย”คิดอยู่ในใจพลางกวาดสายตามองหญิงสาวที่นอนหลับสนิทก่อนที่จะเดินไปหยิบหมอนขึ้นมาและนำมาเป็นใบหน้าของหญิงสาวแต่ต้องชะงักเมื่อร่างที่นอนหลับอยู่ อยู่ดีๆก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา “เธอเป็นใคร?เข้ามาได้ยังไง?”ถามว่าไปอย่างตกใจเมื่อลืมตาขึ้นมาก็เห็นหมอนสีขาวสะอาดอยู่ตรงหน้าก่อนจะสะบัดออกอย่างแรง “ฉันเป็นใครไม่สำคัญ...แต่ที่สำคัญคือตอนนี้ เวลานี้ วินาทีนี้ เธอต้องตาย”คำพูดของหญิงสาวที่ปิดปากไว้ด้วยหน้ากากอนามัยทำให้ร่างบางถึงกับขนลุก “เธอจะฆ่าฉันทำไม...ฉันไปทำอะไรให้เธอ”พูดออกไปเสียงสั่นด้วยความกลัวและน้ำตาก็ค่อยๆไหลลงมาอาบแก้มใสทั้งสองข้างเรา “ไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ..ฮึก..แล้วเธอจะมาฆ่าฉันทำไม” “ยังมีหน้ามาถามอีกหรอ นางเพื่อนเลวไม่สิสิ่งที่เธอทำกับฉันมันใช่สิ่งที่เพื่อนทำกันหรอก...จริงไหม”ตะคอกใส่หญิงสาวตรงหน้าอย่างหงุดหงิด เป็นผลให้หญิงสาวร้องไห้ออกมาดังกว่าเดิมจากที่ดังอยู่แล้ว ทำให้หงุดหงิดขึ้นมามากขึ้นและเข้าไปกระชากหญิงสาวตรงหน้าเต็มแรงก่อนจะต่อยเข้าไปยังท้องน้อยแรงๆจนเธอสลบไปและจัดการนำหมอนใบเดิมมาปิดทางเดินหายใจเพื่อให้เธอหายใจไม่ออก ดูเหมือนว่าเธอเริ่มรู้สึกตัว เมื่อเห็นอย่างนั้นจึงเพิ่มแรงกดลงไปยังหมอนมากกว่าเดิมจนหญิงสาวนิ่งไปและแล้วภารกิจก็เสร็จสิ้น “นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่าอย่าดูคนแค่ภายนอกนะ”คิมแทยอน” พูดทิ้งท้ายไว้แค่นี้ก่อนจะกระโดดลงมาทางหน้าต่างและมุ่งหน้าไปยังที่หมายต่อไป At Home ก้าวแรกที่เดินเข้ามาในบ้านก็รู้สึกปวดหัวหนึบๆเหมือนกับว่าร่างกายมันกำลังจะแตกเป็นเสี่ยงๆแล้วอยู่ๆทุกอย่างในห้องก็ดับลง 20นาทีผ่านไป “ตื่นได้ล่ะ....ยัยโง่!!!” เขย่าร่างที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงอย่างแรงทำให้ร่างที่หลับไหลอยู่ค่อยๆลืมตาขึ้นมาช้าๆพลางสลัดหัวไล่ความปวดออกไป "ไงตื่นแล้วหรอกว่าจะตื่นนะยูนี” “เธอมาที่นี่ไปได้ไง....ต้องการอะไร” “ถามโง่ๆนะ ว่าฉันต้องการอะไร” “..........” “ฉันก็ต้องการเหมือนกับเธอนั้นแหละ” “แล้วทำไมต้องมาที่นี่ด้วยล่ะยูนา?ทำไมเธอต้องมาทำลายชีวิตของพี่ด้วย” “.........” “แล้วมันเป็นไหมล่ะที่ต้องทำร้ายคนอื่นทั้งๆพี่มันเป็นเรื่องของเรา” “จำเป็นสิ!!! ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันมายุ่งกับคนที่ฉันรักนี่ ฉันก็แค่กำจัดศัตรูก็แค่นั้น” “เธอก็รู้ว่าคนคนนั้นพี่ก็รักทำไมทำแบบนี้ล่ะ” “.......” “ถ้าวันหนึ่งเธอกำจัดศัตรูหมดแล้ว เธอจะเลิกยุ่งกับฉันไหมล่ะ” “ไม่มีวัน...ถึงวันนั้นเมื่อไหร่ฉันจะ....”