ตอนที่ 2 — My Love Rrrrr~ .......เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทำให้ร่างที่นอนหลั

บอยู่บนเตียงอย่างสบายอารมณ์ ตื่นจากการหลับไหลพลางเอื้อมมือไปควานหาโทรศัพท์มือถือบริเวณหัวเตียง “มีไร!....โทรมาแต่เช้าเลยเนี่ย” “แกเพิ่งตื่นใช่มั้ยลืมรึไงว่าเรานัดกัน” ปลายสายตะคอกใส่ โทรศัพท์อย่างดังเป็นผลให้หญิงสาวหงุดหงิดมาก “นัดไรว่ะ....เทา!”คิดหรอว่าคนสวยจิยอมไปยอมหรอกค่ะ แรงมาแรงกลับ “กะ...ก็ทำรายงานไง” “ตายล่ะ...แม่งลืมไปได้ไงว่ะ” เมื่อคืนมัวแต่คิดเรื่องนั้นจนนอนดึกนอนดึกอย่างเดียวไม่พอยังตื่นสายแถมยังลืมนัดทำรายงานอีกตายๆๆ “ขอเวลา 10 นาทีนะ อ่อ...ฝากบอกไอ้พวกนั้นด้วยว่าถ้าฉันไปถึงแล้วได้ยินใครบ่นจะไม่ให้กิน วางแล้วนะ จุ้บ” 10 นาทีผ่านไป ณ บ้านตระกูลคิม “จะสิบโมงล่ะ ยูยังไม่มาอีกหรอว่ะ” เซฮุน “เออใช่...ถ้ามานะจะจับแม่งกดสักยกสองยกเลย” ชานยอล “มาสิไอ้หยอย” น้ำเสียงที่ดุดันถูกส่งเข้ามาในห้องก่อนจะปรากฏร่างของหญิงสาว นามว่าคิมยูนี “มาเร็วดิ...อยากเสียตัวไม่ไหวล่ะ” พูดพลางเดินนั่งข้างๆ คิมจงอินก่อนที่จะเอ่ยถามเพื่อนชายที่โทรมาหาเมื่อครู่ “ไม่ได้บอกพวกนี้ช้ะ” “บอก...แต่แม่งโครตฟังกูเลย” เทา “ยูให้เทามาบอกไรเราหรอ” คยองซู “ก็แค่บอกว่าถ้าฉันมาถึงแล้วได้ยินใครบ่นล่ะก็......” “......” “ไม่ให้กินข้าว ดีเลยเนอะวันนี้แม่นมไม่อยู่ คิกๆ” “โห่...ใจร้ายอ่ะ ถ้าแม่นมมาจะฟ้องแม่นมคอยดู” ชานยอล+เซฮุน #ไรท์ว่าอย่างงี้ต้องฟ้องพ่อแม่แล้วล่ะ ลำบากแม่นมแก “ใจร้ายแล้วจะทำไม” “คนไรไม่รู้สวยแล้วยังใจร้ายอีก#%@%$”ชานยอล “ใช่ๆ...แล้วก็ บลาๆๆ” เซฮุน “ขอโทษนะ ชานยอลอยืที่นี่มั้ยเอ่ย” ผู้มาเยือนเดินเข้ามาในห้องอย่างถือวิสาสะพร้อมโค้งให้ตามมารยาท เป็นผลให้สงครามยอลยูฮุนที่กำลังดุเดือดสงบลง และทุกคนต่างพากันหันไปมองผู้มาเยือนเป็นสายตาเดียวกัน “อ่าว...นายมาได้ไงบอกแล้วไงว่าไม่ว่าง” เมื่อชานยอลเห็นผู้มาเยือนก็สะดุ้งเล็กน้อยก่อนเอ่ยถามพลางลุกเดินไปหาผู้มาเยือน “คุณชายปาร์คไม่คิดจะแนะนำเพื่อนให้ดิฉันรู้จักหน่อยหรอคะ”ยังไม่ทันที่ผู้มาเยือนจะเอ่ยปากบอกชานยอลก็โดนหญิงสาวพูดขึ้นแทรกเสียก่อน “อยากรู้ทำไมไม่ถามเองว่ะ”ชานยอล “จำไว้ไอหยอย....ถามเองก็ได้ว่ะ”พูดเสียงดุพลางเดินไปนำผู้มาเยือนมานั่งกับคนอื่นๆ “ผมชื่อแบคฮยอนนะ....แล้วคุณละ?” “เราชื่อคิมยูนีนะ เรียกยูเฉยๆก็ได้ไม่ว่ากัน ^ ^ยกยิ้มที่ทำให้ผู้ชายหรือผู้หญิงที่เห็นรอยยิ้มในระยะ20เมตร ต่อยิ้มตามไปถึงแบคฮยอนด้วยที่ยิ้มตามอย่างไม่มีสาเหตุ “เธอน่ารักดีนะยู....นิสัยต้องดีด้วยแน่ๆ”แบคฮยอน “แบคให้โอกาสพูดใหม่”ชานยอล “เห็นด้วย”เซฮุน “พูดงี้มาต่อยกันเลยมา” พูดพลางทำถ้าจะต่อยหน้าของชานยอลกับเซฮุน “เห็นป่ะ...ไอยอลลี่พูดถูก”จงอิน “อน่าไปว่ายูดิเดี๋ยวก็ไม่ได้กินข้าวกัรพอดี” คยองซู #ได้ข่าวว่าคุณก็ทำอาหารเป็นนะคะ คยองซูววว “เออเห็นๆ”เทา “”โอ้ย...ไหนบอกว่าจะมาทำรายงานไง ไหงมาลุมด่ากันอย่างนี้ว่ะ” พูดเสียงอ้อนอิ่งเนื่องจากหมดหนทางสู้แล้ว “ใครมันจะไรอว่ะ เขาทำกันเสร็จหมดล่ะ” จงอิน “ดีมากครับเด็กๆ...คิกๆ” #แบคแกเป็นธาตุอากาศแล้วหรอพูดด้วยก็ได้นะ “เปลียนอารมณ์เร็วจังเนอะ” เทา “ถ้ามึงไม่พูดก็มี่ไครหาว่าใบ้หรอกนะ” คยองซู “เออ....ใช่เดี๋ยวก็ได้อดตายกันพอดี” จงอิน ตกเย็น “ยูจะกลับบ้านตอนไหน” คยองซู “ไม่กลับอ่ะ....วันนี้จะนอนกับคุณสามีที่รัก” “กลับเถอะกูกราบล่ะ” จงอิน “ทำไมน่ะหรอคะที่รัก...หึ...คิดว่าอย่างอยู่ตายล่ะ ถ้าคุณแม่ของที่รักไม่โทรมาบอกเค้าอ้อนวอนเค้า พอจะปฏิเสธนิดปฏิเสธหน่อยนะ ลูกลูกช่วยดูแลจงอินระหว่างน้าไปทำงานได้ไหมลูกนะน้าขอร้อง...ขนลุกว่ะ” “เอ่อ...ขอโทษนะ แต่จะให้ยูนอนกับจงอินสองคนมันจะดีหรอ”แบคฮยอน “เออว่ะ เดี๋ยวแม่งทำอะไรของยูของกูทำไงไม่ได้ๆ” ชานยอล หลังจากที่ตกลงกันเป็นที่เรียบร้อยแล้วว่าจินอนที่นี่ โดยที่เจ้าของบ้านสักเท่าไหร่ “นอนล่ะนะ...บาย~” คยองซู “เรื่องของมึงแต่เอาไอสองตัวนี้ไปด้วย” ชานยอล “ยอลกูมีไรจะบอกว่ะ” เมื่อคยองซูลาก(?) ท่านเทาและท่านฮุนไปเก็บแล้วก็เข้าห้องนอนทันที เมื่อเห็นอย่างนี้แบคฮยอนจึงเอ่ยบอกตน พลางเหลือบตามองหญิงสาวเป็นระยะๆ “เรื่องไรว่ะ?” ชานยอล “จงอินยูว่าเราขึ้นห้องกันเถอะ” เอ่ยบอกชายหนุ่มข้างกายเมื่อสายตาคู่สวยเหลือบไปเห็นสองคนกำลังซุบซิบอะไรกันอยู่ ทางด้านชายหนุ่มก็ดูท่าทาง งงๆ แต่ก็ยอมเดินตามหญิงสาวเข้าห้อง(?)อย่างโดยดี เมื่อเข้าห้องมาชายหนุ่มก็ปริปากถามหญิงสาวทันที “มึงรีบขึ้นมาทำไมว่ะ....กูกำลังจิกได้เสือกเรื่องชาวบ้านอยู่พอดี” “จงอินยูมีไรจะบอก...คือยูนา” ------------------------------------------------------------